Het slachthuis van de grote Souk van Sidi Bennour, op dinsdag en zaterdag, en de concessiehouders van Agadir in deze slagerij, iedereen noemt het de "gourna", de slagerijen lijken op elkaar. Enorme karkassen van runderen worden tentoongesteld. Sommige zijn zo groot dat ze de grond raken en over de vloer slepen. Bloedstroompjes lopen uit de slagerijen en ondragelijke geuren zweven in de lucht. Een groot deel van deze karkassen heeft geen enkel sanitair stempel. De dieren werden in de slagerij zelf geslacht, onder erbarmelijke sanitaire omstandigheden en zonder enige veterinaire controle.

Deze markt is bekend, en ze is niet uniek. In totaal wordt aangenomen dat de slachting een derde van de vleesmarkt in Sidi Bennour voorziet. Een enorm cijfer, als men de risico's kent die de consumenten lopen. De privédierenarts is duidelijk: "Wanneer men ongecontroleerd vlees eet, riskeert men verschillende ziekten: tuberculose, brucellose en een hele reeks parasitaire ziekten". Wat de vele klanten van de "gourna" niet het minste stoort. Onder hen particulieren, maar ook snackbars, restaurants en zelfs andere slagers die hun voorraad komen inslaan bij de groothandelsslagers, aangetrokken door de concurrerende prijs. Een anonieme klant: "Er is geen risico, als vlees ziek is, zie je dat meteen". Fout, antwoordt de dierenarts: "Sommige ziekten worden bijvoorbeeld opgemerkt door klieren in de longen. Als men de long niet controleert, kan zelfs een dierenarts in de val lopen".

Maar de slachting is niet het enige gevaar. Er is ook wat men de landelijke sector noemt. Het gaat om dieren die legaal worden geslacht in slachthuizen in de regio en die illegaal worden verkocht in Zemamra, in Arbaa Aounat of in Béni Hlal. Men betaalt zeer weinig slachtbelasting: 195 DH per rund en 10 DH per schaap. Resultaat: het vlees is goedkoper. Logisch, aangezien er in Sidi Bennour bijvoorbeeld niet eens een gekoelde ruimte is.

Daar zwemt men in het bloed, terwijl de nationale normen 400 liter water per dier voorschrijven om een goede hygiëne te garanderen. De dieren, dood of levend, slepen over de grond, in smerige plassen. De slachting is brutaal, aangezien er geen enkele manier is om het dier mechanisch te immobiliseren terwijl het spartelt.

De veterinaire controles zijn summier en het vlees wordt in de open lucht naar het stadscentrum vervoerd, op driewielers, karren, in de kofferbakken van personenauto's of zelfs in oude vrachtwagens van de gemeente die hun tijd hebben gehad en naar diesel stinken. Een ritje naar het stadscentrum is genoeg om de grootste vleeseter onder ons vegetariër te maken. Geconfronteerd met deze dubbele concurrentie - die van de landelijke slachthuizen en die van de clandestiene - kijken de slachthuizen somber. Gloednieuw, ze draaien

slechts op 20% van hun capaciteit.

Een Doukkali-veehouder en klant van het slachthuis van Sidi Bennour en zijn regio is duidelijk: "Zolang vlees illegaal de Souk binnenkomt en zolang men clandestiene sectoren blijft tolereren, veroordeelt men de moderne slachthuizen ertoe op een laag pitje te draaien, en dat ten koste van de consument". De slagers zelf verlaten hun werkinstrument, te duur. Ze klagen dat ze niet vooraf over het project zijn geraadpleegd. Deze moderne slachthuizen hebben nochtans alle redenen om hun diensten duur te factureren. Veterinaire controle, geautomatiseerde koelcellen en het merken van vlees... de omstandigheden zijn er veel beter. Maar we bevinden ons op een markt van arme consumenten voor wie de prijs het enige criterium blijft. Een markt waar kwaliteit en hygiëne nooit als belangrijk zijn beschouwd.

De consument legt zijn handelaar overigens geen enkele standaard op. Integendeel, velen eisen van hun slager het vlees van de "Souks". Het heeft de reputatie beter te zijn, omdat het verser is. Het wordt verkocht op de dag van de slachting. Met andere woorden, het is mooier, rozer. Toch weten specialisten dat goed vlees vlees is dat enkele dagen in de koelkast heeft gelegen. De Doukkali-veehouder: "Vlees moet tijd doorbrengen in een koelcel om malser te worden. Dat noemt men het besterven".

Het project voor de modernisering van de roodvleessector werd gelanceerd in de regio Doukkala ter gelegenheid van de 2e editie van de Nationale Beurs voor slachtdieren in Sidi Bennour. Een contractprogramma voor de periode 2009-2014 werd gesloten tussen de regering en de Interprofessionele Federatie voor Rood Vlees, gericht op het verbeteren van de productie en de valorisatie van rood vlees. Hiervoor waren een eenheid voor de productie van veevoer en een modern slachthuis gepland.