Vijf streekproducten van de ongeveer twintig die werden geïdentificeerd door een studie uit 2010 in de regio Fès-Boulemane, zijn zojuist onderworpen aan een diepgaande diagnose om te bepalen welke verbeteringen kunnen worden aangebracht in de waardeketen, het distributiekanaal en de prijsvorming.

In het kader van de uitvoering van de strategie voor de promotie van streekproducten, richtte deze diagnose zich, volgens de Regionale Directie Landbouw (DRA), de initiatiefnemer, op honing, kappertjes, de olijfboom van Outat Elhaj, Lmta en Azzaba, de appel van Tafegight en de Chaari-vijg.

Deze analyse heeft het mogelijk gemaakt om een aantal gemeenschappelijke bevindingen voor alle onderzochte sectoren te detecteren, met name het lage niveau van verwerking, de slechte kwaliteit van verpakking en botteling, het gebrek aan beheersing van kosten en verkooptechnieken, de dominantie van commercialisering binnen ongestructureerde vertrouwensnetwerken en de veelheid aan tussenpersonen, legt de DRA uit.

De analyse van de vijf producten, één voor één, toont aan dat voor de honingsector 70% van de productie wordt verkocht in vertrouwensnetwerken van imkers, in verpakkingen van slechte kwaliteit en tegen lagere prijzen dan die welke door wederverkopers binnen hun eigen netwerken worden gehanteerd. De studie stelt een gemiddeld inkomstenverlies voor imkers vast van 30 DH per kg.

Op het niveau van de kappertjessector werden door de analyse twee belangrijke circuits geïdentificeerd. Een dominant circuit waar de kappertjes via commissarissen gaan die verzamelen ten gunste van industriële eenheden, en een tweede minder belangrijk circuit (30% van de stroom), dat van de verzamelaars-inmakers (coöperaties en particulieren) die de industriële eenheden bevoorraden in hoeveelheden die variëren afhankelijk van het werkkapitaal waarover deze inmakers beschikken.

Onder de overwogen pistes geeft de studie aan dat het grote aandeel van tijdelijke inmakers het mogelijk maakt om een weg voor te stellen voor de ontwikkeling van een partnerschap tussen de grote verwerkingseenheden en de professionele organisaties van producenten, de versterking van de opslag- en conserveringscapaciteit van laatstgenoemden en de training en bewustmaking van plukkers en verzamelaars over goede praktijken voor het oogsten en verzamelen van kappertjes.

De analyse van de waardeketen van de olijfboomsector van Outat Elhaj, Lmta en Azzaba toonde aan dat hoe meer producenten hun productie zelf valoriseren door dichter bij de eindconsument te komen, hoe beter ze eruit komen. Ze concludeert ook dat het grootste deel van de toegevoegde waarde wordt gegenereerd na het verpakken van de olijfolie. Deze waarde wordt geschat op 16 DH per liter verpakte olie tegenover 2 DH per liter verkocht in bulk en 0,5 DH per kg olijven verkocht na de oogst.

Wat betreft de appelsector van Tafegight, heeft het onderzoek naar de prijsvorming aangetoond dat de afstand tot de grote consumptiecentra en het lage aanbod de toestroom van belangrijke kopers verhinderen en de producenten zo de prijzen laten ondergaan van de weinige kopers die in de zone geïnteresseerd zijn. De analyse merkt echter op dat de natuurlijke kou van de zone een groot potentieel biedt aan producenten die, door eenvoudige opslag in fruitopslagplaatsen, 3 DH per kg appel kunnen winnen door de verkoopperiode naar de lente te verschuiven. Wat betreft de Chaari-vijg, onthult de diagnose dat deze sector weinig wordt gewaardeerd (verkoop van het product in verse staat) en dat de marge wordt verdeeld tussen producenten en wederverkopers. Hoewel deze momenteel vrij belangrijk is, zou de marge van de producent kunnen worden verbeterd als de sector wordt georganiseerd, het aanbod wordt geconsolideerd en het product wordt gelabeld. Kortom, de analyse heeft belangrijke marges voor verbetering en verhoging van de inkomsten van producenten geïdentificeerd. Doelen die verlopen via de verbetering van de kwaliteit en presentatie van eindproducten, het creëren van verbindingen met gestructureerde markten en de versterking van de management- en commerciële capaciteiten van producenten, terwijl de aanwezigheid van tussenpersonen wordt verminderd. Het gaat er ook om landbouwers te begeleiden bij het opzetten van onderscheidende tekens van oorsprong en kwaliteit (SDOQ) en hun promotie bij de lokale en nationale consument.

De valorisatie van streekproducten vormt een onderdeel van pijler II (solidaire begeleiding van de kleine landbouw) van het regionaal landbouwplan (PAR), een lokale uitwerking van het Plan Maroc Vert.

Voor de uitvoering ervan zal het PAR tegen 2020 een bedrag van 10,6 miljard DH mobiliseren voor de realisatie van 108 projecten (55 in de dierlijke productie en 53 in de plantaardige productie), zo wordt eraan herinnerd.