Hier, op slechts 68 kilometer van Marrakech, is de verandering van omgeving totaal. De tijd lijkt stil te hebben gestaan om een barrière te vormen tegen het tumult van de stad. En de kleine kronkelende paden nodigen uit om verder de vallei in te trekken, daar waar alles authentiek is.

Wandelend door de steegjes is het de berg die op de achtergrond oprijst. Het landschap is adembenemend. En al snel maken de gebouwen van het dorp plaats voor olijfbomen. De bomen lijken te dansen in de wind. En daar, te midden van deze muntplantjes, ontmoeten we Mouhmad Oubihi. De oude man verwelkomt ons met een nieuwsgierige glimlach. En al snel, nauwelijks de eerste beleefdheidsvormen uitgewisseld, nodigt hij ons uit om zijn thee, gearomatiseerd met vers geplukte munt, te delen.

En tijdens het gesprek laat Ahmed ons zijn wereld ontdekken. Een wereld van landbouw die in de tijd bevroren is en die, van de ene generatie op de andere, steriel is gebleven voor elke vorm van moderniteit of evolutie. "Hier verbouwen we het land niet om rijk te worden, het land is voor ons de enige manier om te eten, dus zaaien we alleen wat we eten", legt Mouhmad uit. En hij vervolgt: "Onze voorouders hebben op dit land geleefd en ons een schat nagelaten die we moeten respecteren. Daarom gebruiken we geen enkele vorm van pesticide of kunstmest die niet natuurlijk is".

Het is ongelooflijk en ondenkbaar op onze schaal! Hoe kun je je in ons Marokko van 2016 nog voorstellen dat er nog mensen zijn die alleen zaaien en oogsten om te eten! "Onze cyclus is eenvoudig, afhankelijk van de periodes zaaien we de aangepaste groenten en fruit en we eten dus alleen seizoensproducten. In ruil daarvoor bewaren we altijd zaden van het vorige seizoen om een nieuwe cyclus te beginnen", legt Mouhmad uit. En hij vervolgt: "Heel vaak worden we benaderd door overheidsfunctionarissen die ons hulp of gesubsidieerde zaden van betere kwaliteit aanbieden dan wat we hebben, maar ons land neemt alleen zijn eigen vrucht.

Zo is het en dat zal niet veranderen!". Hier zijn de gewoonten heilig. Alle systemen, menselijke relaties, hiërarchieën, zijn beslist door de voorouders. Alles, tot aan het waterbeheersysteem.

Het model van waterbeheer is vrij bijzonder in Tizguine. Water is een erfgoed dat van vader op zoon wordt doorgegeven.

Zo verzamelt het hele dorp regenwater en water dat uit de bronnen uit de bergen stroomt in een soort open bassin. Vervolgens staat een vrij complex aquaductsysteem de "amazzal" (degene die het water laat lopen) toe om volgens een voorouderlijke berekening de irrigatie-uren toe te wijzen aan elk perceel.

"Amazzal kent iedereen en slaagt erin de irrigatie-uren te beheren volgens ieders aandeel. Mijn broers en ik hebben bijvoorbeeld recht op een halve dag water om de twee dagen en hij is degene die ze ons toewijst door de kanalen die naar ons land leiden te blokkeren of te openen", legt Mouhmad Oubihi ons uit. Op die manier slagen de kleine boeren van het dorp erin om droge seizoenen het hoofd te bieden en hun continue watervoorziening voor irrigatie te garanderen.

Het houden van kippen, een zaak van "vrouwelijke fokkers"...

In Tizguine is veeteelt niet de kracht van de lokale bevolking. Het vee is beperkt tot enkele zeldzame schapen, twee of drie koeien en een paar kippen per huishouden.

Er is echter een heel bijzonder feit op te merken. De kippen zijn de zaak van de vrouwen! Het wordt in Tizguine niet gewaardeerd om een man zijn brood te zien verdienen met pluimveehouderij.

"Hier werken vrouwen nooit op het veld.

Ze gaan niet naar de markt en genieten een bijzondere rang in het huishouden. Om hen een zekere financiële autonomie ten opzichte van hun echtgenoot te geven, zijn zij het die voor het kippenhok zorgen en zo hun brood verdienen.

Het is dus niet ongebruikelijk om een vrouw kippen of eieren te zien toevertrouwen aan haar zoon of echtgenoot zodat hij ze voor haar op de markt kan verkopen en haar het volledige verdiende bedrag kan overhandigen", vertelt Mouhmad Oubihi ons.

Kortom, onze dagtocht naar Tizguine was rijk aan ontdekkingen. Een terugkeer naar de oorsprong die het waard was om verteld te worden. Dit artikel is dus de gelegenheid om de sluier op te lichten van een stukje van ons Marokko dat ervoor gekozen heeft authentiek te blijven, maagdelijk van elke vorm van moderniteit, luxe of overbodigheid. Toch gaan de kinderen in het dorp naar school, spreken de mannen Arabisch in de cafés en verbinden de jongeren zich met internet in het kleine cybercafé op de hoek. De paradox is groot maar stoort niet. Biologische landbouw bedrijven, massaproductie mijden en kiezen voor georganiseerde irrigatie blijven de keuzes van de mensen van Tizguine die hun evenwicht hebben gevonden in de liefde voor hun land. Wie weet? Misschien willen dezezelfde jongeren die vandaag in het dorp verbinding maken met internet morgen niet meer het land van hun voorouders bewerken. Misschien zal na Mouhmad Oubihi de landbouw van de vruchtbare en met water verzadigde gronden van Tizguine een wending nemen naar massaproductie. Ondertussen is Tizguine wat het is: een klein, zeer gastvrij dorp dat je zin geeft om alles achter te laten om voedsel te verbouwen...