Tussen India, Iran en Azerbeidzjan hadden de festivalgangers het voor het uitkiezen tijdens de tweede dag van het Festival van heilige wereldmuziek.
Het publiek dat de opvallende concerten van de tweede dag van het Festival van Fez voor heilige wereldmuziek bijwoonde, leek betoverd. Er heerste inderdaad een "mystieke" sfeer in de Jnan Sbil-tuin waar twee shows plaatsvonden. Eerst verwelkomde de tuin een van de sterren van de Perzische klassieke muziek, de Iraanse Sahar Mohammadi. Met haar nobele en indringende stem voerde ze het publiek mee naar andere sferen waar vrouwen het grote repertoire van het muzikale systeem radif vertolkten. Aangemoedigd door haar roeping en rijk aan haar erfgoed, geeft Sahar de voorkeur aan authentieke emotie. Een emotie die werd gevoeld en gedeeld door het publiek dat speciaal was gekomen om haar te horen zingen en zich te verwonderen over haar talent. Nog steeds in Jnan Sbil, veroverde een ensemble van jonge vrouwen uit Azerbeidzjan het publiek met hun spel op het instrument Qanun. Gekleed in hun traditionele kostuums blonken de Ingie uit in het collectieve spel, waarbij ze de Azerbeidzjaanse traditie van Bakoe en de rijkdom van dit erfgoed, waarin Turkse, Perzische en Kaukasische elementen zich vermengen, waardig vertegenwoordigden.
Ander podium, "bijna" vergelijkbare sfeer. Terwijl sommige fans van populaire Indiase muziek min of meer teleurgesteld waren, genoten de liefhebbers van "klassieke" muziek in Bab al Makina van Durbar. Het is een show die speciaal is gecreëerd voor de 22e editie van het Festival van Fez voor heilige wereldmuziek en die vijftien Indiase klassieke solisten en percussionisten, zangers uit Rajasthan en Kathak-dansers samenbracht. Een mix van geluiden, stemmen en choreografieën die herinnert aan de tijd dat prestigieuze muzikanten en ambachtslieden hun kunst, hun gebaren, hun muzikale kennis en hun meesterschap toonden voor de Mogol-Nababs. Om deze voorouderlijke kunst beter te vertegenwoordigen, daagden de grootste zangers en muzikanten van India elkaar op het podium uit in een boeiende muzikale strijd.
De magie werkte echt tijdens de openingsshow van deze 22e editie. Verschillende artiesten wisselden elkaar af op het podium, parallel aan de verhalen verteld door Sjeherazade, vertolkt door de Marokkaanse actrice Nadia Kounda. Terugblik op dit artistieke evenement, met de regisseur en artistiek directeur van het festival, Alain Weber.
Le Matin: Vertel ons over de openingsshow "Een hemel vol sterren"? Alain Weber: Het idee was om een droom te creëren. Een hemel vol sterren verwijst naar die vrouwen die de geschiedenis hebben getekend door poëzie, muziek, het heilige, religie... het is een manier om hen eer te bewijzen. Daarom dachten we eraan om een soort kinderverhaal te creëren waarin Sjeherazade haar kleine zusje Dunyazad (vertolkt door de jonge Marokkaanse Dikra Al Kalaï) terugvindt. Omdat we vaak vergeten dat Sjeherazade in het verhaal van Duizend-en-een-nacht eerst verhalen vertelt aan haar kleine zusje. Het doel was dus om een verhaal te creëren met veel verhalen, maar vooral om veel vrouwelijke artiesten met zeer mooie stemmen in de schijnwerpers te zetten.
Wat zijn de moeilijkheden die u bent tegengekomen bij het voorbereiden van de show? Het is een show die we zes maanden, zelfs een jaar hebben voorbereid. De eerste moeilijkheid was dus het werk dat moest worden verzet: het orkest vinden, de mapping realiseren, artiesten zoeken... al deze elementen samenbrengen kost veel tijd. Maar de echte uitdaging waar we voor stonden was het klimaat. De klimatologische verstoringen van de afgelopen weken hebben ons verhinderd het repetitieprogramma te volgen zoals het hoort. Resultaat: we hebben vijf of zes dagen gerepeteerd, terwijl we normaal gesproken voor dergelijke producties minstens twee weken repeteren. Gelukkig hebben we dankzij het werk van de artiesten en de "vrouwelijke wijsheid" een mooi resultaat kunnen behalen.
Nadia Kounda had de rol van Sjeherazade al op televisie gespeeld. Heeft u haar om die reden geselecteerd of was het toevallig? Ik moet al opmerken dat ik de selectie van alle artiesten heb gemaakt met het idee dat het Oosten, Marokko, maar ook de verschillende religies vertegenwoordigd zouden zijn in deze show, dat er een echte culturele diversiteit zou zijn. Wat betreft het personage van Sjeherazade, ik had Nadia gezien in een van de eerste films waarin ze speelde "L’amante du Rif", maar ik had haar niet gezien in de serie waarin ze Sjeherazade speelde, het is dus puur toeval. Ik heb haar gekozen omdat ik op zoek was naar een jonge actrice, natuurlijk mooi en vooral iemand die goed articuleert. Omdat het probleem waar we in Bab al Makina vaak tegenaan lopen akoestisch is en het publiek soms moeite heeft om te begrijpen wat de artiest vertelt. Met Nadia waren de woorden heel duidelijk.
Hoe heeft u een team beheerd dat zo multicultureel is? Het team is vanzelf geharmoniseerd (lacht). Ik moet zeggen dat alles heel goed is verlopen. De wijsheid en vrede die heersten, ondanks de moeilijkheden tijdens de repetities. Ik denk dat dit komt doordat deze vrouwen, ondanks de culturele of religieuze verschillen, veel gemeen hebben, bovendien zijn het artiesten en dus open voor communicatie. En ik moet toegeven dat ik het geluk heb gehad niet met ego-problemen te worden geconfronteerd. Elk van de vrouwelijke artiesten heeft zich aan haar timing gehouden.
