Een winterochtend op het station van Rabat Agdal. Naima stapt uit de auto nadat ze haar kinderen en haar man heeft gekust. Ze versnelt haar pas en loopt naar het station. De dag is grijs en regenachtig. Op het perron staan tientallen reizigers te wachten. Sommigen turen koortsachtig naar de horizon, anderen lopen heen en weer, aangezien de telefoniste al een vertraging van vijfentwintig minuten heeft aangekondigd. Hun aantal groeit omdat de andere dienstregelingen zijn verschoven. Dit lijkt onze jonge vrouw in de hoogste mate te ergeren en toch is ze er sinds twee jaar aan gewend geraakt. Plotseling licht haar gezicht op bij het zien van een bekende en ze loopt naar haar toe: "De dag begint goed, weer een vertraging", zegt ze bij wijze van begroeting. "De afspraak die ik vandaag heb is van het grootste belang". Zonder twijfel, aangezien ze verantwoordelijke is bij een multinational. "Elke dag dat God geeft, begin ik de dag met een knoop in mijn maag", voegt ze eraan toe.

Begroetingen, kussen, omhelzingen. In deze sfeer vonden drie jonge vrouwen elkaar. Ze spreken elke dag op het perron af. En met reden, ze pendelen tussen Rabat en Casablanca. Een gefluit, eindelijk is de trein daar. De reizigers haasten zich en stappen aan boord. Met een ontspannen houding die een lange gewoonte verraadt, nemen de jonge vrouwen hun plek in. In een coupé wacht Amina hen op, verheugd hen te zien aankomen. Je zou bijna geloven dat ze hen bij haar thuis ontvangt. Na het rumoer van de hereniging haast ze zich, als een goede gastvrouw, om haar "gasten" te bedienen. Thermoskan en plastic bekertjes "Hum, dat is koffie...", merkt Khadija op terwijl ze van haar warme drankje geniet. En ze voegt eraan toe: "Niets te maken met de oploskoffie die we aan boord van de trein krijgen. Zeg maar gerust ondrinkbaar slootwater", roept Leila haar toe, "om nog maar te zwijgen van de prijs". "Natuurlijk ben ik niet vergeten de viennoiseries mee te nemen, kom op, bedien jezelf", lanceert ze. De dag begint zo in een feestelijke sfeer, waarbij ze proberen de overlast van de reis zo goed en zo kwaad als het gaat te vergeten.

Nauwelijks geïnstalleerd, komt een medewerker van de trein in zijn blauwe uniform, zijn pet op zijn hoofd geschroefd, naar hen toe en zegt: "Als er onder jullie mensen zijn die pendelen, wees dan zo vriendelijk om deze vragenlijst in te vullen". De gelegenheid voor hen om hun gedachten de vrije loop te laten. Leila pakt de vragenlijst en werpt er een snelle blik op. "Het is niet de eerste keer dat ik dit soort papierwerk invul en de dingen veranderen maar moeizaam", verontwaardigt Leila zich. Voordat ze eraan toevoegt: "Onze klachten vallen in dovemansoren. We maken geen melding van onze grieven en toch lijkt het erop dat er dagelijks 35.000 passagiers de pendeltrein Rabat-Casablanca nemen. Vertragingen aan de lopende band, soms lange en onverklaarbare stops en jammer voor de reizigers. Wanneer dit op een station gebeurt, redt iedereen zich zo goed als hij kan. Maar wanneer de stop in het open veld plaatsvindt, moet je je gewoon wapenen met geduld". Ze lijkt erg geagiteerd want ze gaat door op haar elan: "Niet langer dan vorige week toen het regende, sijpelde het water in de coupés. Een beetje respect, verdomme! Ik ga al deze opmerkingen zwart op wit zetten maar.....". De anderen knikken instemmend. Ze keert terug naar haar vragenlijst terwijl ze al haar frustratie mompelt. Aan de andere kant van de coupé komt een jonge man die slaperig is, maar die het debat lijkt te interesseren, tussenbeide: "Ik ben het volledig met u eens. Ik heb van baan moeten veranderen vanwege mijn herhaalde vertragingen en omdat mijn baas dat niet tolereerde. Nu ik voor eigen rekening werk, liggen de zaken anders" en hij voegt er peinzend aan toe: "Toen ik in Frankrijk was, pendelde ik ook, het is veel minder stressvol omdat stiptheid de regel is, behalve in gevallen van overmacht natuurlijk". Een stilte valt in de coupé, de tijd voor iedereen om terug te keren naar zijn vragenlijst. En dan Sarah, de jongste van de groep, die hardop lijkt na te denken, benadert het onderwerp vanuit een andere hoek: "Wees er zeker van dat als er een andere concurrent op het spoor zou zijn, het Bureau de opmerkingen van de passagiers serieuzer zou nemen om zijn diensten te verbeteren. Nu houdt het ons in zijn greep". Bij Amina is het een ander geluid. "Wat men ook zegt en wat voor verwijten men ook kan maken aan de ONCF, ik ben van mening dat de trein het meest geschikte vervoermiddel blijft voor iemand die elke dag reist. Ik weet er alles van aangezien ik al 17 jaar pendel. In het begin nam ik mijn auto, maar ik heb het niet lang volgehouden. De vermoeidheid en de stress verbonden aan het rijden hebben me de das omgedaan. Met de tijd ben ik een echt informatiebureau geworden. De ONCF zou me een medaille moeten geven voor mijn trouw".

Eindelijk komt de trein aan. De jonge vrouwen stappen uit en duwen bijna de reizigers opzij, zo gehaast zijn ze om op hun werkplek te komen. "Hopelijk komt mijn nicht me ophalen", lanceert Hakima, "want een taxi vinden is een ander paar mouwen". Wat Naima betreft, ze duikt in de auto en smeekt haar chauffeur om zo snel mogelijk aan te komen.

Laten we onze vingers kruisen dat de TGV het beter doet!