Zodra men de ingang passeert, presenteert Souk Al Had in Agadir zich als een grot van Ali Baba waar een myriade aan geluiden, geuren en kleuren krioelt, wat alle pracht geeft aan een unieke plek voor attractie en winkelen die, bij het aanbreken van elke Ramadan, een zoveelste verjongingskuur ondergaat.

Men kan het zuiden van Marokko immers niet bezoeken zonder naar Agadir te komen, en daar kan men de nieuwsgierigheid niet weerstaan om te zien wat deze imposante okerkleurige muur, die eruitziet als een Kasbah, hermetisch verbergt als een juweel: de Souk Al Had, de grootste stedelijke souk van Afrika, die tijdens de maand Ramadan een nieuwe opknapbeurt krijgt.

Het bezoek aan deze immense markt, aan de vooravond van de heilige maand, presenteert zich als een bijna droomachtige duik in een zoemende bijenkorf van veilingen en uitroepen: de een prijst beghrir, msamen en andere briouates aan, de ander biedt plastic zakjes aan (mika darham, mika darham), en weer anderen duwen met perfecte beheersing, langs de smalle steegjes, kleine karretjes met de terugkerende roep van "balak, balak".

"Naast zijn sobere aspect genereert dit terrein een omzet van meer dan een miljoen dirham per dag", legt Ahmed Tazad, hoofd van de administratie van het commerciële complex Souk Al Had, direct uit in een verklaring aan de MAP.

Aan het einde van deze dag voor de Ramadan hoeft de bezoeker zich alleen maar te laten wiegen door de menselijke stroom die, als een vloedgolf, over deze markt spoelt, te midden van geuren van gemalen koffie en specerijen waar komijn, koriander (qozbor-zaden), karwij en kaneel strijden om de aandacht met de geuren van anijs, saffraan, gember, sesamzaad en andere paprika.

Als eerste attractie voor met name binnenlandse toeristen, met een steeds groeiende toestroom van buitenlandse bezoekers, beslaat deze markt, een van de populairste van Marokko en Afrika, een overdekte oppervlakte van negen hectare, vervolgt de heer Tazad.

De souk telt meer dan 2.000 commerciële panden en bijna 1.200 kramen, terwijl het aantal bezoekers schommelt tussen de 30.000 en 40.000 per dag, met uitschieters naar meer dan 80.000 mensen tijdens weekends en religieuze feestdagen, inclusief de lange dagen van de Ramadan.

Aan de gevarieerde geluiden, die lijken op een ware toren van Babel, wordt een overvloed aan kleuren en spektakels toegevoegd, soms door het zicht op kommen met allerlei soorten honing of argan- en olijfolie, soms door de behendigheid en vaardigheid waarmee vrouwen ter plaatse de onvermijdelijke Amlou (een typisch Souss-beleg, gemaakt van arganolie en amandelen) bereiden.

Van alle ruimtes die deze markt beslaat, lijken de groente- en fruitkramen het meest in trek, zowel door de vriendelijkheid van de kooplieden als door de opstelling, de kwaliteit en de versheid van de producten die voor het grootste deel rechtstreeks van de boerderijen uit Biougra, Houara, Massa of Khmiss Aït Amira komen. Grote drukte ook bij de verkopers van gedroogd fruit, waar schijnbaar krappe winkeltjes indrukwekkende hoeveelheden rozijnen, abrikozen, amandelen, walnoten en pruimen uitstallen, om nog maar te zwijgen van de verpakkingen dadels die zichtbaar zachter worden, of bij de visverkopers, slagers en verkopers van granen en peulvruchten. En dat is nog niet alles. Hier is Brahim, een kleermaker van traditionele kleding, die verzekert dat zijn orderboek al meer dan een maand vol is en dat zou moeten blijven tot na Aid Al Adha (eind september), terwijl zijn buurman, een passementwerker, zegt "echt overspoeld te worden door bestellingen, zelfs met de hulp van twee andere mâallem".

Hamid, een jonge ambtenaar, verzekert dat hij graag dagelijks naar de souk gaat, niet om te winkelen, een taak die hij aan zijn echtgenote overlaat, maar gewoon voor het plezier om door de schaduwrijke steegjes te wandelen, om "de tijd te doden in afwachting van het verbreken van het vasten".

"En trouwens, je weet maar nooit? Soms kun je heel goede koopjes doen bij straatverkopers: een horloge, een bril, een mobiele telefoon, een iPad of andere gadgets", preciseert hij, terwijl hij zijn opmerking kracht bijzet met een knipoog die boekdelen spreekt over het soort "koopjes" dat hij hoopt te vinden.

Voor Hajja Fatima, een zestiger die twee jonge kinderen achter zich aan sleept, is de ochtend de beste tijd om boodschappen te doen in Souk Al Had tijdens de maand Ramadan: "De kooplieden zijn beschikbaar, de kramen goed gevuld met verse producten en vooral, het is er niet zo druk".

"Je moet oppelen, sommigen bieden je producten aan die niet echt beldi zijn voor een hoge prijs, zoals het geval is met sesamzaad geïmporteerd uit Egypte of Pakistan", zegt ze, voordat ze verdergaat met andere praktische tips over het kiezen en bewaren van voedsel of het bereiden van gerechten en andere chhiwates voor deze gezegende maand.

"Oorspronkelijk bevond Souk Al Had zich in de wijk Talborjt vóór de aardbeving van 1960. Het werd daarna overgebracht naar de huidige industriële wijk voordat het zich hier, aan het begin van de jaren 90, vestigde als een wekelijkse markt, vandaar trouwens de naam", herinnert Haj Ahmed, een zeventigjarige handelaar ter plaatse, zich.

Tijdens zijn verschillende omzwervingen heeft deze markt, die sinds 1990 minstens zeven branden heeft ondergaan, waarvan de laatste dateert van juli 2003, een permanente opknapbeurt ondergaan dankzij uitbreidingswerkzaamheden die de totale oppervlakte op bijna 13 hectare hebben gebracht.

Met dertien hoofdingangen en twee nooduitgangen is de souk uitgerust met een belastingdienst, een bijgebouw van de lokale autoriteit (khalifa), een postkantoor en een politiebureau, inclusief een eenheid van de toeristische politie, zonder de eventuele installatie van een afdeling van de Marokkaanse Rode Halve Maan en een vertegenwoordiging van de Civiele Bescherming te vergeten.

Wat hygiëne betreft, hebben veel handelaren de hoop uitgesproken dat deze structuur wordt uitgerust met een controle-eenheid, terwijl bij de gemeenteraad wordt verzekerd dat er al een stortplaats voor afval is ingericht, wetende dat de souk de hele maandag gesloten is voor het schoonmaken van dit commerciële oppervlak.

Bij het verlaten van de Souk hoeft de bezoeker zich niet echt zorgen te maken dat hij iets vergeten is bij zijn inkopen, aangezien langs de steegjes bergen chebbakias in het oog springen, en rijen verkopers hem zullen herinneren aan de briouates, baghrir, msamen, razet al qadi en andere pannenkoeken op basis van griesmeel, om nog maar te zwijgen van de karretjesverkopers die kriskras verse kaas, dagverse gebakjes, allerlei soorten sap of geweekte kikkererwten (onmisbaar ingrediënt voor de Harira, onbetwiste meester van de Ramadan-tafel) aanbieden voor het geval laatkomers dat vergeten zijn.

"Tijdens deze hele gezegende maand is niemand werkloos, tenzij hij dat wil. Hier is het een constante bijenkorf en de hele dag door is er baraka", zegt Rachid, een jonge parkeerwachter, vol vertrouwen tussen twee fluitjes door die bedoeld zijn voor zijn collega aan de andere kant, om toe te snellen en zijn verschuldigde bedrag op te halen bij een automobilist bij de uitgang.