Net als in veel steden van het Koninkrijk vertoont de Ramadan-tafel in Ouarzazate verschillende overeenkomsten met de culinaire gewoonten van Marokkaanse gezinnen, terwijl ze zich onderscheidt door specifieke recepten voor bepaalde geografische gebieden of sociale categorieën.

Deze dualiteit tussen specificiteit en overeenkomsten raakt ook andere aspecten van het leven tijdens de heilige maand Ramadan, zoals kledingtradities, religieuze praktijken en de waarden van gastvrijheid en het versterken van familiebanden, constateert de MAP.

Zo zijn op de "ftour"-tafel in Ouarzazate de beroemde "hrira" (Marokkaanse soep), "chourba" (soep op basis van groenten) en "hssoua" (soep op basis van griesmeel) onmisbaar, tot op het punt dat grootmoeders ze de deugden toeschrijven van "reiniging van de darmen" en "voorbereiding van het spijsverteringsstelsel" om voedsel te ontvangen na een lange dag vasten.

Dadels, een lokaal product en een essentieel onderdeel van de voedingsgewoonten in de regio gedurende het hele jaar, zijn tijdens de Ramadan bijzonder gewild vanwege hun suikergehalte, dat nodig is om het vasten in de beste omstandigheden te volbrengen.

Andere zoete lekkernijen, of "chhiwate" zoals de Marokkanen zeggen, strijden om de aandacht tijdens deze maand, zoals de onmisbare traditionele gebakjes zoals "chebakia" en "briouates" (soorten gebak gedoopt in honing) of de typisch Marokkaanse pannenkoeken zoals de "beghrir" (pannenkoek bereid op basis van griesmeel) of de "msemen" (een soort bladerdeegpannenkoek).

De populariteit van deze traditionele gebakjes en pannenkoeken blijkt uit de grote toeloop bij bakkerijen, enkele uren voor het verbreken van het vasten, wat veel winkels ertoe aanzet om tijdens de heilige maand uitzonderlijk van activiteit te veranderen om van dit aantrekkelijke segment te profiteren.

De Ramadan-tradities van de bevolking van Ouarzazate vertonen echter bepaalde specificiteiten die gehoorzamen aan de landbouwproductiewijze en het semi-aride klimaat van dit gebied. Dit aspect wordt vooral waargenomen in de volksbuurten en de landelijke wereld, waar de ingrediënten die in de bereiding van Ramadan-recepten gaan, thuis en met de hand worden bereid.

Zo nemen de stenen "Rha" (traditionele handmolen) en "Mehraz" (traditionele vijzel) nog steeds een ereplaats in binnen de huishoudens van de regio en worden ze op grote schaal gebruikt om de meelsoorten te malen of te stampen die de basis vormen van traditionele soepen, zoals die van gerst (Dchicha of Ibrin), maïs (Isenkar) en tuinbonen (Agren).

Een andere specificiteit van de regio is "Tikhdoukhin", een dikke soep op basis van tarwe met een hoge voedingswaarde voor de lokale bevolking, die wordt geconsumeerd met "smen" (gezouten boter) of olijfolie, naast een geneeskrachtige plant genaamd "chih". Huisvrouwen zorgen er ook voor dat ze de ingrediënten voor "Lehrif" bereiden en opslaan, een gerecht gemaakt van lente-ui en paprika.

De "Shour"-maaltijd, de laatste voor het begin van de vastendag, is cruciaal voor de lokale bevolking, met in het midden het brood genaamd "Tafernout", bij voorkeur direct uit de oven.