Het Institut français van Marrakech heeft de verdienste de eerste instelling te zijn geweest die op 14 mei 2013 Fouad Laroui uitnodigde en zijn leden de kans gaf hem te ontmoeten na het behalen van de Prix Goncourt de la nouvelle.

Met zijn gebruikelijke glimlach en het gevoel voor humor dat hij nooit verliest, ontmoette Fouad Laroui zijn lezers in het Institut français van Marrakech. Hij werd gepresenteerd door directeur Pierre Raynaud, die tijdens de hele ontmoeting probeerde hem op zijn gemak te stellen en het nodige klimaat te bevorderen zodat hij zich ongehinderd kon uitdrukken. Laroui aarzelde inderdaad niet om zijn professionele parcours te schetsen, waarlangs een literaire carrière zich ontwikkelde die niet interessanter kon zijn. Zijn opleiding als ingenieur en vervolgens zijn werk aan de universiteit als professor economie hebben hem er niet van weerhouden zijn weekends te wijden aan zijn eerste liefde, en al zijn rustmomenten door te brengen met lezen en schrijven om zijn aanwezigheid op de Marokkaanse en internationale literaire scène te verzekeren. Zijn inspanningen werden vorige maand bekroond met de Prix Goncourt de la nouvelle, een van de grote literaire erkenningen in Frankrijk. De schrijver verklaarde dat hij deze prijs niet had verwacht; zijn verbintenis met Julliard, de uitgeverij die hij als "klein" kwalificeerde, ook al publiceert ze grote namen als Yasmina Khadra, was niet veelbelovend. Overigens had een journalist van een Franse televisiezender hem gesuggereerd deze uitgeverij te verlaten als hij beroemder wilde worden. Toch hebben zijn gevoel voor toewijding en de respectvolle houding die men jegens hem in dit huis observeert, hem ervan weerhouden elders te zoeken. Deze prijs bewijst eens te meer dat goede literatuur, in een democratisch land, niet altijd gepusht hoeft te worden om gelanceerd te worden; ze legt zichzelf op, zelfs als er niemand achter staat.

Op de vraag: "Hoe heb je het nieuws van de prijs ontvangen en wat verandert dat in jou?" antwoordde Laroui dat het feit gekozen te worden door "de vaders van de literatuur" enorm veel plezier deed en dat dit een ander werkritme en een andere blik oplegde. De schrijver noemde een aantal romanschrijvers die, na de Goncourt of andere prijzen te hebben gewonnen, zonder inspiratie kwamen te zitten, niet in staat om te produceren, hun pennen weigerden vooruit te gaan op papier en hun verbeelding in een ongeneeslijke steriliteit verviel. Dit probleem stelt zich niet voor hem; hij weet heel goed dat degenen die weten dat hij bekroond is, vooral in Marokko waar de lezers op de vingers van één hand te tellen zijn, niet talrijk zijn, en dus moet men zich geen illusies maken; hij is geen beroemdheid op een ander gebied zoals voetbal of zang, waardoor hij niet normaal zou kunnen leven en het pad zou kunnen voortzetten dat hij sinds zijn jeugd is ingeslagen, en dat hij heeft vervolgd op de voorbereidende klassen en de ingenieurschool waar al zijn medestudenten zich met hart en ziel aan de wiskunde wijdden, terwijl hij zich verstopte om te lezen of zijn eerste stappen in het schrijven te zetten. "Wanneer ik door het plein van Jamaâ El Fna loop en me realiseer dat bijna niemand in de menigte me kent, zeg ik tegen mezelf dat ik in de eerste plaats voor mezelf schrijf, om een dwingende behoefte uit te drukken en er is geen reden om met deze oefening te stoppen".

Sofitel tussen verdriet en paradijs

Fouad Laroui vertelt het verhaal van het kortverhaal "De vreemde zaak van de broek van Dassoukine". De hotelketen Sofitel nodigt bepaalde schrijvers uit om een week door te brengen in een van haar vestigingen over de hele wereld en in ruil daarvoor verbindt de maker zich ertoe een kortverhaal te schrijven waarin hij de verdiensten van het hotel moet prijzen. Laroui accepteert het contract en brengt een week door in Brussel om ten volle te genieten van de aangeboden vakantie. Bij terugkeer naar huis schrijft hij het verhaal van een Marokkaanse minister wiens broek de dag voor de onderhandeling over een serieuze zaak die zijn land aangaat, gestolen werd in een Sofitel. Trots op het schrijven van een consistente en humoristische tekst, presenteert Fouad Laroui zijn verhaal aan de hotelverantwoordelijke die hem na lezing informeert dat hij echt teleurgesteld is en dat dit niet het soort tekst is dat men verwacht van zo'n getalenteerde schrijver. In het Sofitel-hotel stelen we niet, meneer! Om zijn verbintenis na te komen, schrijft Laroui een tweede kortverhaal met een serieuze en zware toon. De verantwoordelijke ziet zich opnieuw genoodzaakt de tekst te weigeren omdat deze een diepe droefheid uitstraalt. In het Sofitel-hotel is men nooit verdrietig, meneer, men vergeet al zijn zorgen. Eindelijk begrijpt de schrijver het soort verhaal dat van hem wordt gevraagd. Een kortverhaal waarin Sofitel verschijnt als het paradijs op aarde, een hotel dat de wereld redt... Zo bevindt de schrijver zich na dit verblijf met drie kortverhalen waarvan er één later de beroemde Goncourt zal winnen. Wat betreft de naam Dassoukine, de schrijver wilde een eerbetoon brengen aan een van de figuren van de humor in Marokko, een figuur die niet ten volle van zijn talent heeft geprofiteerd of die niet op zijn juiste waarde werd geschat.