Dr. Hamid Lechhab analyseert in dit interview de laatste gebeurtenissen in Laâyoune en legt de nadruk op een geheel van punten die volgens hem de werkelijke factoren zijn die verantwoordelijk zijn voor wat er momenteel gebeurt in de regio Sahara. Voorbij het Marokkaans-Algerijnse conflict,

waarschuwt hij de Marokkaanse staat en zijn diplomatie voor de vertakkingen met betrekking tot dit probleem en roept hij op om de dingen bij hun naam te noemen en zich niet te vergissen in de diagnose. Algerije, net als Marokko, is het doelwit van een wil om de Maghreb en de Sahel te veranderen volgens een schema dat achter de schermen is uitgewerkt door Amerikaanse militaire strategen, gesteund door andere westerse mogendheden. Interview.

Libé: Hoe kijkt u naar de laatste ontwikkelingen in het dossier van de Sahara?

Hamid Lechhab: Ik heb deze gebeurtenissen met veel angst gevolgd, evenals hun verklaringen die door de officiële Marokkaanse partij naar voren zijn gebracht. Om eerlijk te zijn, was ik er geenszins van overtuigd, omdat deze verklaringen enigszins simplistisch lijken en geen rekening houden met de echte factoren. Ik geloof dat we dit probleem in zijn werkelijke context moeten plaatsen, die direct past in de strategieën van wat men "de vierde generatie oorlogen" noemt, wat in feite niets anders is dan een nieuw koloniaal tijdperk.

Wat zijn volgens u de mechanismen die direct verband houden met deze gebeurtenissen?

Bij het observeren van deze gebeurtenissen kan men vaststellen dat de voorwaarden van "de vierde generatie oorlogen" aanwezig zijn in dit pseudo-probleem. De strategieën die naar voren worden gebracht zijn complex, divers, verweven en moeilijk te ontrafelen. Men spant zich in om de doelstaten met alle mogelijke en denkbare middelen te verzwakken. De aanbevolen strategieën nemen verschillende vormen aan: contacten leggen met tegenstanders en vijanden, religieuze en terroristische milities aanmoedigen. Evenzo coöpteert men maffieuze milieus en prostitutie, stigmatiseert men echte of valse vijanden zoals de islam, immigranten, overblijfselen van het communisme. Men neemt zijn toevlucht tot de meest ontwikkelde technologie, men moedigt nieuwe actoren van de internationale politiek aan, of het nu gaat om organisaties, politiek-economische blokken of maatschappelijke organisaties. Men hecht eraan om een einde te maken aan de nationale geest bij de burgers van de doelstaat, zodanig dat alleen voetbalwedstrijden, bij wijze van voorbeeld, dit gevoel van verbondenheid belichamen, zonder te vergeten de loyaliteit aan transcontinentale organisaties aan te moedigen in plaats van aan het vaderland. Men geeft voorrang aan organisaties voor de rechten van de mens, en aan religieuze of racistische groepen. Men intensiveert de mediapropaganda om chaos te zaaien in het beoogde land in naam van de individuele vrijheid. Deze strategie van implosie wordt onder andere geleid door het sturen van westerse groepen ter plaatse om het werk van de geheime diensten voort te zetten en te versterken: christelijke missionarissen, "de soldaten van de rechten van de mens", parlementariërs die de anarchie steunen die gericht is op het destabiliseren van de doelstaat.

Dit zijn dus enkele strategieën van deze nieuwe koloniale stroming en de lijst is lang. Ik overdrijf niet als ik stel dat al deze strategieën aanwezig zijn in de laatste gebeurtenissen in de Sahara.

Maar hoe slaagt men erin om mensen zo gemakkelijk te manipuleren?

In feite is het simpel. Als men rekening houdt met een belangrijke component van deze strategieën, zal men verwijzen naar wat men "de netwerkenoorlog" noemt, die het terrein effent voor een directe interventie van de westerlingen, daar waar zij willen. Het werk van deze netwerken bestaat uit het verspreiden van chaos, geruchten, het veranderen van de identiteit van het individu en het vervangen door een ander ego, het verstoren van de politieke en culturele sfeer en het zaaien van twijfel via audiovisuele middelen door de burger te vervreemden door middel van films en programma's die bijdragen aan het veranderen van de smaak en de luisteraar en kijker beroven van het gevoel voor kritiek en reflectie: kookprogramma's die steeds verder afwijken van de sociaal-culturele realiteit van het land, goedkope films, het dom houden van de jeugd met debiele wedstrijden om hen sterren te laten worden en hen te laten dromen van een chimere wereld.

Men stelt dat het echte probleem van de Sahara-provincies dat van de mensenrechten is. Wat is uw standpunt hierover?

Ik zie hier het ware gezicht van Amerika in het bijzonder en van het Westen in het algemeen. Deze dubbele moraal is niet langer toelaatbaar. Enkele maanden geleden prees Amerika de ontwikkeling van de mensenrechten in Marokko en door een goocheltruc hekelt het plotseling de schending van deze rechten in de Sahara. Zo heeft het Marokko al in twee delen verdeeld.

In feite zie ik een sluwere en gevaarlijkere tactiek. Het is een manier om de weerstandskracht van de zittende macht in Marokko te peilen en in de slipstream het "plan B" te activeren, dat erin bestaat de "soldaten van de rechten van de mens" in Marokko te exploiteren om twijfelachtige rapporten te schrijven over wat er bijvoorbeeld in Laâyoune gebeurt. Als we de versie van de Marokkaanse autoriteiten mogen geloven, kunnen we vaststellen dat de wens om chaos te zaaien in Marokko reëel is, als opmaat naar een radicale verandering, waarvan de gevolgen onvoorspelbaar zijn.

Maar welke belangen hebben de "Vrienden" in dit alles?

Eraan herinnerend dat de Verenigde Staten in 2007 hun militaire basis hebben opgezet, die tot doel heeft een globale strategie in heel Noordwest-Afrika (Africom) toe te passen. Het wonderbaarlijke verschijnen in die tijd van "de organisatie van Al-Qaïda in het westen van de moslimwereld", ondanks het minutieuze werk van de Amerikaanse geheime diensten, gaat niet onopgemerkt voorbij. De grote catastrofe is dat noch de "religieuze" en seculiere groepen, noch de intellectuelen, en nog minder de zittende machten, zich ervan bewust zijn geworden dat de westerlingen een echte of ingebeelde vijand moeten creëren om hun interventies te legitimeren.

De hele regio van de Sahel en Noord-Afrika is openlijk het doelwit, zonder enige twijfel door buitenlandse krachten. Dit is geen doel op zich, maar slechts een middel om de posities te versterken in een "echte economische oorlog" tussen het Westen en andere economische mogendheden zoals China, dat elke dag zijn aanwezigheid in Afrika versterkt.

Naar onze mening beseft "het dwergvorstendom" niet dat het slechts een instrument is van "de 4e generatie oorlogen", en zodra zijn rol is beëindigd, zal het zelf een doelwit zijn, zoals we hebben gezien bij andere Arabische regimes in Tunesië, Egypte en Libië. De Arabisch-islamitische regimes vallen als dominostenen. We beleven nogmaals de ellende van de Andalusische Emiraten en we hebben de les nog niet begrepen.

Wat moet er volgens u dus gebeuren om deze nieuwe strategieën tegen te gaan?

Intellectueel verzet is momenteel noodzakelijk, omdat het in feite om een intelligente "oorlog" gaat. Marokko telt veel intellectuelen op bijna alle gebieden. Men moet nadenken over een project op middellange en lange termijn om de resultaten van deze nieuwe oorlog te begrijpen en te analyseren. Het is absoluut noodzakelijk om zich ervan bewust te worden dat het uiteindelijke doel is om de zwakte van het Marokkaanse regime van binnenuit te tonen en twijfel te zaaien onder zijn competenties. De Marokkaanse macht en de intellectuelen moeten zich bewust worden van de "ideologisering" van het begrip mensenrechten en democratie en hun misbruik, om de doelen te bereiken die door de nieuwe strategie zijn uitgestippeld. Er is geen twijfel over de adel van de mensenrechten, als universeel en intellectueel erfgoed van de westerse denkers van de Verlichting. Maar men stelt wel degelijk vast hoe de kolonisatie deze rechten misbruikt om regimes op de knieën te dwingen die zij niet langer nodig heeft. De strikte toepassing van de wet moet serieus worden genomen door de macht en in het bijzonder jegens de relschoppers en de onruststokers. Ik begrijp het gedrag van de demonstranten niet die openbare en private goederen vernielen in naam van de mensenrechten, wetende dat deze zelfde rechten aandringen op hun bescherming. Ik heb de indruk dat men de vrijheid van meningsuiting heeft begrepen als anarchie, omdat de jongeren extreem worden uitgebuit als lokaas om angst te zaaien en het onvermogen van de macht om zijn sociaal-politiek-economische crises te beheren te tonen. Het is echt jammer dat men de mensenrechten alleen vanuit dit perspectief begrijpt terwijl ze ook "plichten" inhouden.

Kan de as immigratie dienen in deze opwelling van bewustwording?

Het Marokkaanse immigratiebeleid moet radicaal veranderen en men weet dat het Westen in deze kwestie een echt gevaar ziet. Een goed aantal Marokkanen is sociaal en politiek betrokken in de gastlanden en kan dus een rol spelen in de informele diplomatie, volgens een goed uitgestippeld plan.

Zijn de Marokkanen, volgens u, het doelwit van de grote strategieën?

De Marokkaan moet zich ervan bewust worden dat hij direct het doelwit is van "de 4e generatie oorlogen" en dat verschillende strategieën die in deze zin worden gebruikt, waarneembaar zijn geworden in Marokko. Men moet waakzaam blijven en zich niet laten verleiden door geruchten die men in de culturele, sociale en politieke milieus laat circuleren.

De verantwoordelijkheid van de staat jegens zijn jeugd is onmiskenbaar. Hij moet ervoor zorgen dat de verantwoordelijken het vertrouwen van de burgers herstellen door concrete daden en niet alleen door toespraken. De jeugd heeft de garantie van een minimum aan een waardig leven nodig. In deze context zou het verstandig zijn om over te gaan tot een herverdeling van de rijkdom en gelijke kansen op de arbeidsmarkt te garanderen, zodat de jeugd niet wordt uitgesloten en gemarginaliseerd, niet in de rangen van de extremisten terechtkomt, en niet in de delinquentie wegzinkt.

Heeft u voorstellen om in deze zin te doen?

Ik kan de post van politici en experts op dit gebied niet bekleden, maar de prioriteit moet worden gegeven aan het economische en sociale aspect. Ik geloof dat solidariteit begint met het eerlijk delen van werk. Om dit te doen, kan men de tijd van degenen die werken verminderen om nieuwe arbeidsplaatsen te creëren met het oog op het absorberen van de werkloosheid. Deeltijdwerk voor vacatures zou een andere solidaire oplossing zijn zonder de politieke en culturele problemen te negeren.