De hoofdstad van het fosfaat is de grootste producent ter wereld. Ironisch genoeg is het een stad die niet over bussen beschikt, waar paardenkoetsen de wijken blijven overspoelen (ongeveer 3000 voertuigen).

Het is bij uitstek de stad van de projecten in de wacht. Een stad waarvan bijna alle verantwoordelijken beweren dat ze zonen van de streek zijn, maar niets voor haar doen, behalve het verkwisten van publiek geld.

Een stad waar haar kinderen geen openbare plaatsen vinden om te spelen. Haar inwoners beschouwen de wekelijkse zondagse souk als de enige ruimte om het weekend door te brengen.

Het enige gemeentelijke zwembad werd midden in de zomer, tijdens de hittegolf, zonder schaamte gesloten zonder dat er aan wie dan ook verantwoording werd afgelegd. Een stad waarvan alle boulevards worden overspoeld door «Ferrachas» en straatverkopers die de openbare ruimte bezetten en zichzelf allemaal beschouwen als de afstammelingen van de Tunesiër Mohamed El Bouazizi.

In de agenda van de verantwoordelijken, op verschillende niveaus, staat geen enkel ontwikkelingsproject, niets anders dan het innen van geld, kapitaalvlucht en belastingontduiking.

Een stad die van de rijkdommen van het fosfaat alleen de ziekten, de protesten, de sit-ins en de zware vonnissen heeft gekregen.

Stad van de zeven piramides, de zeven «Amriaat» en de boten van de dood.

Een stad waarvan de mannen zich ophopen in de cafés die als paddenstoelen uit de grond schieten; haar vrouwen wandelen midden op de weg, zonder specifiek doel of bestemming en haar kinderen vullen de speel- en biljartzalen, bij gebrek aan plaatsen voor vermaak.

De enige tuin van Khouribga, decennia geleden aangelegd door de gemeenteraad, is veranderd in appartementencomplexen. De verantwoordelijken hebben zich de winsten toegeëigend en de bewoners in het donker en de dorst achtergelaten.

Een stad waar necrose de tanden van haar kinderen heeft beschadigd, silicose de longen van haar arbeiders, terwijl haar gemeentelijke voorzitters en hun «bourgeoises» opscheppen over het leegmaken van haar kassen. Zonder Italië zou de stad zijn veranderd in een spookstad en zouden haar inwoners haar hebben verlaten naar het onbekende.

Wat kunnen we verwachten na de stemming over de administratieve rekening van de gemeenteraad van de hoofdstad van het fosfaat, die alleen de naam hoofdstad draagt?