Als je erover nadenkt, is er niet alleen de landbouwdroogte, door gebrek aan regen, er bestaat ook de culturele droogte door gebrek aan activiteiten die daarmee verband houden. Dat is het geval voor de stad Khénifra die momenteel een diepe dagdromerij doormaakt, met uitzondering van twee of drie sociaal-culturele activiteiten die jaarlijks worden georganiseerd, hetzij over de nieuwe korte, hetzij over theater of beeldende kunst. Volgens officiële statistieken zijn er in de stad Khénifra slechts 630 verenigingen, alle categorieën inbegrepen. De meeste van deze entiteiten die in goede en behoorlijke vorm zijn opgericht, blijven zonder activiteiten, zonder leven en zonder ziel. Deze stagnerende situatie is op zijn minst vervelend verbazingwekkend. Ze kan alleen maar schaden en de toekomst van de Khénifri-jeugd in het bijzonder en de sociaal-culturele omgeving van de regio in het algemeen schaden.

Deze culturele leegte wordt in werkelijkheid veroorzaakt door bepaalde «leiders» van chimere verenigingen, die alleen maar het mes dieper in een wond steken die al lang open ligt. Laten we het geval nemen van het sociaal-culturele festival dat enkele jaren geleden door de gemeente van de stad werd georganiseerd en dat slechts twee edities heeft gekend, voordat het voor eens en voor altijd werd «begraven» door zijn organisatoren, waardoor de rode stad van de Zayane een arm familielid van een hele regio op cultureel vlak werd, zonder rekening te houden met het belangrijke potentieel aan letterkundigen, poëzie, theater en eminente leraren die actief zijn in het hart van de stad. De meerderheid van de Khénifri-burgers vraagt zich af over deze bijzondere situatie, gekenmerkt door de totale afwezigheid van de «bazen» van bepaalde culturele verenigingen, wier absolute plicht erin bestaat om, in een precies kader, volgens hun statuten, de verschillende culturele mogelijkheden van de stad nieuw leven in te blazen. De bal ligt dus in het kamp van de autoriteiten en de lokale gekozenen om over te gaan tot het ontwaken van deze efemere, bijna spookachtige verenigingen. Is deze verantwoordelijkheid niet een van de bevoegdheden van de Gemeenteraad, zoals bepaald in artikel 30, hoofdstuk IV van het Gemeentelijk Handvest?

Er moet worden benadrukt dat het uiteindelijke doel niet de gratis kritiek is op de leiders van deze verenigingen die in de eerste plaats hun kantoren moeten vernieuwen en alleen hun passiviteit en de ondervonden problemen in de schijnwerpers moeten zetten. Zeker, er bestaan meerdere moerassen, maar ook oplossingen. Het is duidelijk dat deze entiteiten niet moeten worden opgevat als «springplanken», maar eerder als een verantwoordelijkheid die men volledig moet opnemen ten opzichte van de burgers. Het is dus tijd om, in een democratisch kader, nieuwe structuren te herzien vanuit een transparante hoek en voortaan de wonden uit het verleden te helen, zodat de stad Khénifra een nieuwe sociaal-culturele etappe kan beginnen vol vitaliteit en dynamiek, waarvan het prestigieuze verleden onze geschiedenis heeft getekend.

SOS cultuur! De Khénifri formuleren unaniem de wens dat de lokale verenigingen zich bewust worden van de taken die ze moeten opnemen om ze met toewijding en zelfverloochening uit te voeren, om de leegte van onze jongeren op wie de toekomst van onze samenleving zal rusten, en bijgevolg van ons land, op te vullen. «Een gezonde cultuur voor het welzijn van de bevolking» is dus het fundamentele en sacrosancte motto dat zou moeten prevaleren. Laten we tot slot signaleren dat de bouwwerkzaamheden van een groot gebouw, dat het cultureel complex in het centrum van de stad Khénifra zal huisvesten, al lang zijn voltooid. De deuren van deze belangrijke instelling blijven altijd gesloten om redenen die de burgers niet kennen, terwijl ze hopen dat dit probleem zo snel mogelijk wordt opgelost. Het is een wens die dorstig blijft naar een goed geordende cultuur…