Wat was ons verdriet groot toen mijn echtgenote, mijn kinderen en ikzelf onlangs het overlijden van Pater Georges Couturier vernamen. Hij was voor mijn familie de enige echte vriend uit Frankrijk in Marokko.

Pater Couturier, doctor in de geneeskunde, was, net als de huidige paus Franciscus die in het Vaticaan werd gekozen, een jezuïet. Hij zette zich in voor acties ten gunste van de armen. Hij was bovendien een zeer gecultiveerd man, zeer open en hield ervan cello te spelen. De gesprekken met hem waren zeer aangenaam en vruchtbaar. Hij probeerde nooit zijn gesprekspartners te beïnvloeden om hen tot zijn religie te bekeren. Omdat hij goed Arabisch sprak en zelfs het schrift beheerste, had hij groot respect voor moslims en hun zeden. Hij heeft bijna vijf decennia in Marokko gewoond. Hij heeft nooit de Landbouwschool van Témara (in de volksmond Cidera genoemd) verlaten, waar hij zich in 1965 had gevestigd als opleider van Marokkaanse technici in voedselhygiëne. Toen de activiteit van deze school stopte, koos hij ervoor om daar te blijven en de omliggende bevolking te blijven helpen om hun levensomstandigheden te verbeteren. Hij bekleedde tot aan zijn dood de functie van verantwoordelijke van het Sociaal Centrum en Educatie van de Entraide Nationale, gelegen binnen de Landbouwschool. Hij heeft inderdaad zijn leven gewijd aan het regelmatig zorgen voor de bevolking van Témara in het algemeen en die van Mers Al Kheïr in het bijzonder. Een van zijn grote gevechten was de herhuisvestingsoperatie van de sloppenwijk ''Al Batoul''.

Als arts ontving hij dagelijks in het Centrum van de Entraide Nationale, tegen een symbolische dirham (!), alle zieken, mannen, vrouwen en kinderen, die onderzocht wilden worden en medische behandelingen wilden ontvangen. Hij verleende hen niet alleen zorg, maar bood hen vaak gratis medicijnen aan voor hun behandeling. Zijn strijd concentreerde zich op de problemen van ondervoeding bij jonge kinderen door hen een volledige opvang te garanderen. Hij zorgde ook voor de genezing en medische opvolging van brandwondenpatiënten. Alleen deze laatste opvang bleef na zijn dood in het Centrum gewaarborgd.

Pater Couturier had bovendien de praktijk van plattelandsartsen behouden in die zin dat hij persoonlijk aan huis kwam om zijn patiënten te onderzoeken. Wanneer zij een diagnose van specialisten nodig hadden, begeleidde hij hen zelf in zijn voertuig naar medisch specialisten die deel uitmaakten van zijn brede netwerk van vrienden in Rabat-Salé.

Andere institutionele en niet-institutionele partners, zoals de Kring van Diplomatenvrouwen, de Vereniging "Amalouna", de ambassades van Europese landen, met name Frankrijk, Spanje en Zwitserland en andere Aziatische landen (Japan, Korea,...) hebben niet nagelaten hun financiële en materiële steun te verlenen om in samenwerking met Pater Couturier bij te dragen aan het verlichten van de sociale problemen van de bevolking van Mers El Kheïr.

Wat de Entraide Nationale betreft, deze betaalde hem een jaarlijkse subsidie voor het beheer van het Sociaal Centrum en Educatie. Met de hulp van een klein team van christelijke zusters en Marokkaanse vrouwen slaagde hij erin een onberispelijk beheer van het Centrum te voeren. Men zei gewoonlijk over de leden van zijn team dat ze als mieren werkten. Binnen de administratie van de Entraide Nationale heeft men altijd geoordeeld dat de werking van het Centrum van Mers Al Kheïr het model bij uitstek is voor alle andere centra in het hele land. Naast medische en hygiënische activiteiten biedt het Centrum ook activiteiten voor huiswerkbegeleiding aan kinderen, alfabetisering en het aanleren van beroepen aan jonge meisjes. Het kwam overigens vaak voor dat de verantwoordelijken van de Entraide Nationale hun gasten van buitenlandse delegaties meenamen om het Sociaal Centrum van wijlen Couturier te bezoeken.

De overledene bracht zijn eindejaars- en zomervakanties door in Frankrijk, dicht bij zijn naasten, met name zijn broer, hoogleraar rechten, die zelf ook, aan het begin van zijn carrière, een of twee jaar in Marokko had gedoceerd aan de Faculteit der Rechtsgeleerdheid van Agdal. Pater Couturier had de gewoonte om systematisch souvenir-ansichtkaarten te schrijven en te sturen naar zijn vrienden in Marokko om hen te laten zien dat hij hen niet vergat, zelfs niet tijdens zijn vakantieperiodes.

Zijn heengaan is een groot verlies voor de bevolking van Témara en Mers El Kheïr. Het is ook een groot verlies voor heel Marokko. Hij behoorde tot die mensen die zich zeer verbonden voelden met Marokko en de Marokkanen en die hen nauwelijks wilden verlaten. Vaarwel vriend.