Uitgeverij Afrique-Orient heeft zojuist "Escale à Tanger 1846" gepubliceerd. Dit werk bevat het Tanger-gedeelte van "Le Véloce ou Tanger, Alger et Tunis" (geschreven in 1847, gepubliceerd in 1848), van Alexandre Dumas Père.

In zijn inleiding herinnert J-P. Péroncel-Hugoz, groot-reporter, lid van de Société des rédacteurs du monde, voormalig directeur van de collecties Nadir (Parijs) en Bab (Casablanca), en auteur van onder meer "Le Maroc par le petit bout de la lorgnette" (2010), onder wiens leiding dit boek is gepubliceerd, eraan dat voor Alexandre Dumas Père (1802-1870), wiens geest zeker was voorbereid door enkele goede lectuur over het "Keizerrijk Marokko", slechts drie dagen voldoende waren om daar op honderd pagina's een weelderig, watervallend portret van Tanger uit te trekken.

De oudste van de Marokkaanse steden, gesticht door de reus Antaeus, die door Hercules werd gedood, en later samen met Bombay de bruidsschat van een Portugese infante, die al snel koningin van Engeland werd; Tanger is dus halverwege de 19e eeuw de diplomatieke etalage van de gekroonde sherifs van de Verre-Maghreb en een veelzijdige en glinsterende haven; geen enkel aspect, beroep, ras, religie en zelfs de "bijbelse" kapsels van de inheemse vrouwen van Tanger, zal ontsnappen aan het oog en de razendsnelle intelligentie van de eerste Dumas.

Is de bliksemflits niet een van de belangrijkste eigenschappen van genieën, van meester-kunstenaars? Zij vangen in de vlucht wat de gewone mens niet waarneemt en zij geven het terug, verheerlijkt, omdat het gekneed is met hun stijl, hun emoties, hun neigingen.

"Escale à Tanger" illustreert op literaire wijze op prachtige wijze deze transmutatie van de werkelijkheid door kunst, de ware kunst, die niets aan de mode verschuldigd is – ook al ontsnapt de schrijver niet aan de vooroordelen van zijn tijd over de Arabieren, het Oosten, de Islam, enz. Niettemin, zelfs ver van de Seine, zoals de academicus Alain Decaux in 2010 zei, blijft Alexandre Dumas Père overal de "Franse geest symboliseren", met zijn scherpte en nieuwsgierigheid, maar ook zijn lichtgelovigheid en zijn oogkleppen...

Wat onze reiziger soms met één zin prachtig herstelt: "Al dit sjofele ras, in lompen, dat zijn naaktheid drapeerde met een opengewerkte deken, was prachtig om te zien. Nooit heeft een keizer gehuld in purper, die Rome binnenkwam op zijn triomfwagen en over de Via Sacra liep om naar het Capitool te gaan, zijn hoofd met meer waardigheid opgeheven. Dat komt omdat bij hen de waardigheid in de mens zit, dit beeld van God, en niet in de rang die hij bekleedt, en niet in het gewaad dat hem bedekt. De Arabier is sultan in zijn eigen huis zoals de keizer in zijn koninkrijk".