De Kasbah van de Izerguiynes, gebouwd in 1855, diende als achterbasis en hoofdkwartier voor de stamleden tijdens de jaren van grote invallen (rezzous) die de Sahara-zone van Oued Noun tot het huidige Azawad kende. Het bood onderdak aan vele verzetsstrijders tegen de Europese indringers die hun handelsposten langs de kust vestigden. In 1945 werd de regio getroffen door zware overstromingen die de Kasbah, gelegen op ongeveer veertig kilometer ten noorden van Laâyoune, verwoestten. De Spanjaarden die het dorp Daoura hadden gesticht, vernoemd naar de oase waar de Kasbah zich bevond, in een poging het bestaan ervan te doen vergeten, hebben met deze ceremonie een nieuwe mislukking ondergaan.

De Kasbah was lang vergeten en niemand hoorde er meer over, totdat de verschillende onderdelen van de stam besloten de eenheid van de stam te herstellen, waarvan de elementen om politieke en economische redenen verspreid waren. Ze besloten tegelijkertijd deze Kasbah te restaureren als symbool van het gewicht van de stam op lokaal niveau en van de banden die door de eeuwen heen met de Alaouitische troon hebben bestaan, waarmee de propaganda wordt weerlegd dat Marokko een indringer is die vreemd land komt bezetten.

Tijdens deze ceremonie, die werd bijgewoond door meer dan 4.000 mensen en waar alle Sahrawi-stammen vertegenwoordigd waren naast vertegenwoordigers van de bevolking van de stad Laâyoune, lazen de Izerguiyne een brief voor die zij beschouwen als een brief van eendracht, solidariteit en verdediging van de territoriale integriteit en de nationale eenheid van het land.

Deze poging om de patriottische geest van de Sahrawi's nieuw leven in te blazen door hen te herinneren aan de banden die hen al eeuwenlang met Marokko verbinden, viel niet in goede aarde bij de separatisten van binnenuit, die in de stad Laâyoune van deur tot deur gingen en pamfletten verspreidden waarin dit initiatief werd veroordeeld als feodaal en aangestuurd door de Marokkaanse diensten.

De organisatoren zijn van mening dat deze pamfletten de eenheid van de deelnemers, die in zeer grote getale kwamen, alleen maar hebben versterkt en nodigen de andere stammen uit om hetzelfde te doen om het separatisme te bestrijden, verklaart Ayach Duihi, een jonge Izerguiyne, aan ons.