Dakhla is in rouw. Een Noors vissersschip heeft zaterdag in alle vroegte een Marokkaanse sardineboot in tweeën gevaren, wat leidde tot drie doden en 14 vermisten. Het ongeluk gebeurde om 04:30 uur in de viszone genaamd "Lassarka", op ongeveer 4,5 mijl voor de kust van Dakhla, toen de kustvissersboot genaamd "Taouss" zich klaarmaakte om de haven te verlaten, vergezeld door twee trawlers, middelgrote sardineboten, terwijl het pelagische vissersschip, de SRW genaamd "Midoy Dakhla", varend onder Noorse vlag, aan het manoeuvreren was om de baai van Dakhla binnen te varen. Volgens sommige bronnen zou de "Taouss" hebben besloten voor de Midoy langs te varen, ondanks de waarschuwingen van de kapitein van het Noorse schip, en terwijl de voorrangsregels in de baai voorrang geven aan grote schepen boven kleine. Een besluit met zware gevolgen, aangezien de twee schepen in botsing kwamen en het Marokkaanse vaartuig in tweeën sneden. Dezelfde bronnen onthulden bovendien dat de directe oorzaak van dit drama zou zijn dat de "Taouss" de haven had verlaten zonder dat zijn schipper aan boord was. Deze laatste zou zich in Laâyoune bevinden in het gezelschap van zes vissers. Blijkbaar was het zijn tweede man, een nieuweling wiens naam volgens sommige professionals niet eens op het scheepsregister zou staan, die aan het roer stond op het moment van het drama. Erger nog, het besluit om met de "Taouss" uit te varen werd genomen ondanks het slechte weer en de staking van 48 uur die was afgekondigd door de Nationale Confederatie van de Kustvisserij (CNPC). Het toppunt is dat de verongelukte boot zou toebehoren aan een invloedrijk lid van de CNPC, zo preciseerden onze bronnen. Uiteraard zal alleen het onderzoek de oorzaken van dit drama kunnen onthullen en de verantwoordelijkheden van elke partij kunnen bepalen. Maar niet alleen de omstandigheden van deze schipbreuk zorgen voor discussie; de reddingsoperatie heeft ook de woede van de professionals in de sector opgewekt. Het gebrek aan snelheid van ingrijpen, gecombineerd met de precaire staat van de beschikbare reddingsmiddelen, werd scherp bekritiseerd. Volgens onze bronnen kwamen de reddingsteams pas anderhalf uur na het drama in actie. Een absurditeit, aangezien deze teams in staat van paraatheid zouden moeten zijn gezien de slechte weersomstandigheden die de regio al vier dagen teisterden. Dankzij twee boten, waarvan er één toebehoort aan een lid van de CNPC dat geacht werd te staken en in de haven te liggen maar zich ter plaatse bevond, konden 14 zeelieden worden gered en drie lichamen worden geborgen. De anderen worden nog steeds vermist. De telling van deze schipbreukelingen vormt een probleem, aangezien verschillende van onze bronnen ons hebben meegedeeld dat het aantal overlevenden hoger zou liggen dan de 35 personen die op het scheepsregister stonden. Een kwestie die ons dwingt vraagtekens te zetten bij de efficiëntie van de controle- en toezichtmechanismen op de bemanningen. Onze bronnen onthulden dat het onderzoek de namen zou kunnen onthullen van vissers die de nacht van het drama afwezig waren en de aanwezigheid van namen die niet op het scheepsregister stonden. Een ander probleem dat zeker het debat over de modernisering van de Marokkaanse vloot zal doen oplaaien. Zeker omdat sommige eigenaren van deze boten hebben geprofiteerd van aanzienlijke steunfondsen zonder zich in te schrijven voor het proces van vernieuwing van hun schepen.