Acht producties uit verschillende Arabische landen dingen mee naar de hoofdprijs van deze twaalfde editie van het Trans-Sahara Filmfestival.
Het gaat om Irak, Bahrein, Jordanië, de Verenigde Arabische Emiraten, Tunesië, Jemen, Egypte en Marokko. Deze laatste werd vertegenwoordigd door de film "Les larmes de Satan", opgenomen in Zagora en in première gegaan op het festival. Een mooi toeval dat de stad en haar inwoners eer aandeed. Zeker omdat de film in de smaak viel bij de festivalgangers, zowel door het thema dat regisseur Hicham El Jebbari koos, als door de acteurs, bekend om hun talent en professionaliteit, met name Rachid El Ouali, Ismail Abou Kanater, Amal Ayouch en Younès Mégri. Zij vertolkten de hoofdrollen in het verhaal van een politieke gevangene die, na achttien jaar gevangenis, wraak wilde nemen op zijn beul. "Het scenario van deze film is ontstaan uit een feit dat ik meemaakte toen ik nog op de basisschool zat, waar op een dag politieagenten onze leraar midden in de klas met geweld kwamen meenemen. Een gebeurtenis die in mijn geheugen gegrift bleef.
Dat was de aanleiding voor mijn scenario, dat ik kon voltooien na onderzoek te hebben gedaan door dossiers en rapporten over die periode van onze geschiedenis te raadplegen. Het was nodig om vragen te stellen aan verschillende gevangenen uit die tijd om meer te weten te komen over hun gedrag en reacties bij het verlaten van de gevangenis. Natuurlijk is die wraakkant pure fictie die ik heb gecreëerd om een persoonlijk einde te bedenken en te zeggen dat, als de feiten op die manier zijn gebeurd, veel naasten erdoor zijn getroffen", legt de regisseur uit, die het publiek meenam op een reis die evolueert van angst en geweld naar vergeving en verzoening. Naast de vertoningen van de films uit de officiële competitie, die van het panorama en de nacht van de korte films, vonden er in de marge van het festival andere activiteiten plaats, waaronder het bezoek van regisseurs en acteurs aan de gevangenis van Zagora.
Wat kunt u ons vertellen over uw rol als politieke gevangene in de film van Hicham El Jebbari, zeker omdat deze anders is dan wat u voorheen heeft gespeeld? Is het een pluspunt in uw carrière?
Ja, deze rol vormt een toegevoegde waarde in mijn carrière. Het is allereerst een zeer andere en nieuwe rol in vergelijking met wat ik al heb gedaan, zowel in inhoud als in vorm. En dit door het geweld dat ik nooit eerder heb vertolkt. Omdat, zoals u heeft gezien, het personage achttien jaar detentie heeft geleden en bij het verlaten van de gevangenis besloot wraak te nemen. Verder vind ik dat het een rol is die goed past bij mijn leeftijd.
Wat ook goed is, is het feit dat ik werk met een regisseur die van zijn acteurs houdt. Deze ervaring is een nieuwe start voor mij voor andere rollen die even verschillend en complex zijn.
Wat is het geheim van het vertrouwen dat u en andere bekende acteurs hebben gesteld in een regisseur die zijn eerste speelfilm maakt?
Wij, als Marokkanen, houden er geen rekening mee dat we beroemdheden zijn om met een beginnende regisseur te werken. Dat is voor ons heel normaal.
Ikzelf heb al aan verschillende korte films van jonge regisseurs deelgenomen zonder betaald te worden. Ik beschouw dat als steun aan deze jongere die op een dag een zeer bekende filmmaker kan worden. Wat Hicham betreft, ik ken hem als theaterregisseur, ik heb met hem in een sitcom gewerkt en ik heb hem aangemoedigd om te gaan regisseren, omdat ik in hem iemand zag die meer aan de cinema kan geven dankzij zijn nieuwe visie. Bovendien is hij iemand die gepassioneerd is door cinema.
Het Festival van Zagora is aan zijn twaalfde editie toe. Maar het heeft het probleem van de projectiezaal nog niet kunnen oplossen. Iets wat erg belangrijk is voor een filmfestival...
Allereerst moet worden getuigd dat dit festival profiteert van een zeer interessant thema, vanwege zijn geografische ligging. Het is waar dat dit zaalprobleem de reden was die me niet aanmoedigde om na de eerste edities terug te keren. Want ik wilde mijn film niet presenteren in een zaal die niet voldoet aan de professionele normen van de cinema.
Het is jammer, zoals u heeft gezien, om de film van gisteren, in aanwezigheid van een mooi publiek, te zien in de ongunstige omstandigheden van de projectiezaal. Wat de regisseur ongetwijfeld heeft geschokt. Ik hoop dat de organisatoren in het bijzonder aan dit punt werken omdat het erg belangrijk is.
Kunt u ons vertellen over uw nieuwe projecten?
Ik heb net de opnames van een nieuwe film "Noé ne sait pas nager" afgerond. Het is mijn eigen productie die me een behoorlijk budget heeft gekost. Het verhaal, dat zich afspeelt in de jaren 50, roept vragen op over handicap en incest. We zitten in de montagefase van de film en ik hoop hem volgend jaar aan het publiek te presenteren.
