Eerste hoofdstad van de Saadi-dynastie (1554-1660), eerste stad van Marokko die zichzelf uitrustte met een drukkerij, in 1865, heeft Taroudant uit haar verleden de kunst behouden om de huid te bewerken volgens de oudste recepten. De voorzitter van de vereniging Charaf van dar edbagh, Jilali Guouar, bevestigt dat de leerlooierij van Taroudant tussen 60 en 70 personen tewerkstelt, waaronder de eigenaren van de 40 lederwarenwinkels. De huidige leerlooierij, gebouwd 20 jaar geleden, heeft de oude vervangen, die te verouderd was geworden. Ze wordt beheerd door het stadhuis. In de leerlooierij van Taroudant, die men bereikt via Bab Targhount, een van de zeven poorten die de acht kilometer lange wal doorboren, "is er geen enkele machine, alles gebeurt met de kracht van de armen", zegt Aït Benjeloune Abdelsalem, 59 jaar, waarvan 40 doorgebracht met het looien van huiden. De man, die momenteel een lederwarenwinkel in de omheining van de leerlooierij zelf houdt, legt uit: "We kopen de huiden tussen 10 en 20 DH per stuk. In de eerste plaats wassen we ze met zeep, daarna weken we ze twee dagen in grof zout en daarna spoelen we ze met water". Na deze stap wordt aluinsteen in een grote vijzel verpulverd met behulp van een grote stok (het schijnt dat het geluid dat wordt geproduceerd tijdens het verpulveren aan de oorsprong ligt van de beroemde deqqa marrakchia). Het zo verkregen meel wordt uitgespreid op de huid die twee dagen of langer in de zon wordt gelegd tot volledige droging. In dit stadium van het looien zijn er twee manieren om te werk te gaan. Als een particulier een schapenvacht aan de looier heeft toevertrouwd om er een gebedskleed van te maken, wordt de wol zorgvuldig gekamd en twee maanden lang voorbereid, daarna wordt de huid in de zon uitgespreid. De eigenaar van de huid zal tussen 50 en 70 DH betalen om hem terug te krijgen. Als de huid bestemd is voor de productie van gelooid leer, wordt de wol geborsteld en daarna geschoren en verkocht om er draad van te maken of zal ze dienen voor het opvullen van kussens of poefs. De huid, eenmaal ontdaan van de wol, wordt twee dagen in een waterbassin geweekt, daarna in een kalkbassin dat dient om te verwijderen wat er van de wol overblijft, en wordt ondergedompeld in een bassin met duivenuitwerpselen om haar te ontdoen van kalkresten. De huid zal vervolgens twee dagen in zemelen worden ondergedompeld en daarna zes dagen in een bassin met mimosa-schors. Ten slotte wordt het ontharen uitgevoerd met behulp van een gebogen mes dat dient om de huid te ontdoen van onderhuidse weefsels. Voordat ze aan de leerambachtslieden wordt verkocht, wordt de huid in de zon te drogen gelegd, maar regelmatig bevochtigd zodat ze haar plasticiteit behoudt. De prijs van een huid varieert tussen 100 en 120 DH. Deze zal dienen voor de vervaardiging van babouches, tassen, riemen, enz. Producten die niet profiteren van een promotie die op de hoogte is van deze knowhow, zeggen Jilali Guouar en Aït Benjeloune Abdelsalem. Maar Taroudant organiseerde van 15 tot 18 november de eerste salon voor de promotie van het achterland. Misschien komt de oplossing daarvandaan.

Jilali Guouar, voorzitter van de vereniging van leerlooiers van Taroudant, getuigt dat werkzaamheden onmisbaar zijn, zoals het bestraten van de vloer, de aanvoer van afvalwater, de bouw van overkappingen... Hij wenst ook dat er een huidenmarkt wordt geopend, want, zegt hij, de looiers bevoorraden zich in Marrakech of in Meknès, wat de kosten verhoogt.