Het is feestdag op het lyceum Sidi Bennour. Inderdaad, de docenten en het administratief personeel van deze instelling wilden een levendig eerbetoon brengen aan hun collega's die het einde van hun professionele carrière hebben bereikt. Een heel leven van zwoegen gewijd aan de dienst van anderen en met name aan de voorbereiding van de komende generaties. Alle daden en alle woorden zijn uiteraard niet sterk genoeg om hen de erkentelijkheid uit te drukken die men voor hen voelt.

De ceremonie, voorgezeten door Mohamed Hejjaoui, provinciaal afgevaardigde van het MEN in Sidi Bennour en waarvoor talrijke docenten, dienstmedewerkers, leerlingen en ouders van leerlingen waren uitgenodigd, werd georganiseerd op het terrein van het lyceum Sidi Bennour, een instelling die dateert uit 1952 en die een plek van herbronning vormt voor verschillende personen die op verschillende niveaus deelnemen aan het beheer van de zaken van ons land.

Het is zonder opschepperij dat de heer Hejjaoui eraan wilde herinneren dat «de gelegenheid mooi is om de moed en het inzicht van onze collega-docenten te herinneren», deze militanten wier tegenstander meer is dan een vijand; met andere woorden, deze soldaten gewapend met krijt, potloden en goede wil, laten nooit de armen zakken voor deze vijand die niemand minder is dan onwetendheid.

In tegenstelling tot wat Marcel Pagnol zei in Manon des sources: «Een gepensioneerde is in het algemeen een wees, en vaak een weduwnaar, die anderen ziet werken en die het geld van de belastingen opeet», kwalificeert het houden van een dergelijke ceremonie deze uitspraak als verouderd door het leven en de hoop terug te geven aan deze gepensioneerde personen en hen daardoor in staat te stellen onvoorwaardelijk aan de nieuwe rekruten en leerlingen de liefde voor het vak over te dragen, ook al zijn de benaderingen waaraan zij vastgeklampt blijven veranderd en heeft de praktijk van de klas hen ingehaald. Ze zijn er echter om het voorbeeld te geven. Wie van ons herinnert zich niet een model? Men moet hen niet isoleren, noch dwingen tot een definitief pensioen, «op een genegeerde plek», volgens de uitdrukking van Colette.

Degene die «zijn pensioen heeft bespoedigd» (Racine), via vrijwillig vertrek, of zijn zestigste jaar heeft verbruikt, heeft meer dan ooit zijn collega's nodig om een rustig pensioen te beleven, een pensioen waarin vrienden, collega's en familie worden opgeroepen hem te begeleiden om zijn rol als gepensioneerde tot het einde te spelen. Menselijke warmte, toch!

Deze soldaten die hebben besloten hun handen te wassen en de rug toe te keren aan de openbare dienst zonder de deuren dicht te slaan, met tranen in de ogen, het hart zwaar, moeten in gedachten houden dat alleen ondankbaren hen kunnen vergeten, en dat dit type individu niet bestaat in dit korps dat immuun is gemaakt door de solidariteit tussen zijn leden.

Ze zullen voortdurend goed omringd zijn. Dat stelt hen gerust!

Fijn pensioen, heren en dames, Haj Abdelkader Khoubalat, Haj Mohamed Mennane, Abdelkader Mourabit, Abdellah Mennane, Hajja Aïcha Bousserghine, Hajja M’barka Khoubalat, Mohammed Bassir, Habib Aarfaoui, Mohamed Mabrouk, Amina Jtiti, Hassania Hasnaoui, Mostapha Agrou, Habiba Ninia.