Het is maandag 29 februari 1960 in Agadir. De stad beeft gedurende 15 helse seconden. De aarde gromde, een aardbeving met een kracht van 5,7 op de schaal van Richter en Agadir bestaat niet meer. «Op 29 februari 1960 om 23.40 uur werd het paradijs de hel», getuigt mevrouw Kerglonou op de site http://www.agadir1960.com.

«Een dof gerommel (als een gigantisch bombardement) vergezeld van gewelddadige oscillaties wekt de inwoners bruusk; met angst in het hart greep ik mijn baby (1 maand oud) uit zijn wieg om naar de trap te gaan, het was paniek!», voegt ze eraan toe.

«Mensen schreeuwden, duwden elkaar, klommen zo goed en zo kwaad als het ging, in de duisternis geaccentueerd door het stof van de gebouwen die instortten, puin, blokken gips die de trap blokkeerden. Eindelijk slaagden we erin een braakliggend terrein te bereiken, aan de kant van de weg, dicht bij ons gebouw», herinnert ze zich.

Geschreeuw, gehuil van gewonden, geur van gas, van zwavel, mensen die alle kanten op renden, doodsbang, in paniek, niet wetend waarheen te gaan, in nachtkleding en zelfs volledig naakt... Het was zo warm een paar uur daarvoor...

«De Marokkaanse gendarmerie, mannen haastten zich om hun familie te proberen redden en voor onze ogen, verwijd van afschuw, stortten de gebouwen zachtjes in, de een na de ander, als kaartenhuizen, en bedolven degenen die erin wilden gaan, de aarde beefde nog steeds en we hadden moeite om ons evenwicht te bewaren...», vertellen andere overlevenden.

In totaal zijn 15.000 mensen omgekomen, 25.000 anderen gewond en een stad volledig met de grond gelijkgemaakt.

Zoals gewoonlijk herdenkt het forum Izorane de 53e verjaardag van de vernietiging van Agadir in februari 1960 in eerbetoon en respect voor alle martelaren - zonder onderscheid van geloof, maar ook in de hoop bij te dragen aan het positief maken van de verworvenheden van de stad, vernemen we in een communiqué.

Zo, om het verleden met het heden te verbinden, is het thema dat voor de vieringen van dit jaar is gekozen: “Welk beheer van de grond van Agadir van 1960 tot 1973?”.

Een keuze ingegeven door de originaliteit van de wedergeboorte van een stad in een dramatische context en complexe beperkingen door één enkele operator, die de HCRA was... en die de besluitvormers van de stad nauwgezet moeten bestuderen om de nodige lessen te trekken voor een implementatie van een rationeel en optimaal beheer van de huidige grond, die “de zenuw van de oorlog” van elke ontwikkeling blijft.

Aan de andere kant heeft IZORANE erop aangedrongen dat deze jaarlijkse afspraak een publiek en plechtig moment zou zijn voor de valorisatie van lokale competenties, dat wil zeggen een eerbetoon van erkenning brengen aan mannen en vrouwen (uit het verleden of van vandaag) die zich, meestal zonder media-aandacht, hebben ingezet in hun beroep of in hun passies ten behoeve van de Gadiris en de uitstraling van hun vredige stad. Izorane hoopt van deze personen een voorbeeld te maken van een blijvende cultuur onder de diverse generaties van ons Forum.

Dit zijn de grote lijnen van deze herdenking die Izorane n’Agadir zich voorbereidt te vieren op 28 februari, 1 en 2 maart 2013 met alle liefhebbers van deze stad, waar ze ook zijn en waar ze ook vandaan komen.

Het is een hernieuwde uitnodiging om de acties van het forum en de zorgen van de Gadiris te delen.

Eraan herinnerd dat het forum werd opgericht tijdens de viering van het veertigjarig jubileum van de wederopbouw van de stad van de renaissance in februari 2000. Oud-inwoners van Agadir, van verschillende geloofsovertuigingen, gemeenschappen en generaties, kwamen 5 dagen lang samen om informeel van gedachten te wisselen. Allen waren het erover eens: het was noodzakelijk om een kader voor ontmoeting en overdracht van informatie tussen hen te creëren met als doel de verdwijning van de “herinneringen” tegen te gaan die onvermijdelijk zou plaatsvinden wanneer de een en de ander niet meer van deze wereld zouden zijn…

Later werden verenigingen opgericht, vooral onder de Gadiris in het buitenland, in Frankrijk, Canada en elders. Archieven en documenten van het “collectief geheugen” begonnen te circuleren, vooral op het web. Individuele toenaderingen tussen de leden van de grote familie van de Gadiris werden bereikt, wat bijdroeg aan de lancering van een dynamiek van toe-eigening van de flarden van de geschiedenis van deze martelstad.