Asmaa Houri en haar team hebben hun essentiële boodschap kunnen overbrengen. Afgelopen zondag, in het kader van het Festival van Openbare Voorstellingen, zette de groep "Théâtre Anfass" het grote publiek aan tot reflectie. Verre van deze eenvoudige en banale culturele consumptie, was het stuk "4:48 Psychose", dat werd opgevoerd, vooral een uitnodiging tot reizen, op zijn Baudelaireaans, zeker, maar ook op het niveau van de grote reflecties van een zekere Michel Foucault. En net als de Braziliaanse regisseur Glauber Rocha, wil de jonge regisseuse Asmaa Houri de lat erg hoog leggen. "Het is onvermijdelijk, we hebben geen keuze, ofwel het publiek laten waar het is, door het kleingeestige en magere aanbiedingen voor te schotelen, cultureel gezien, ofwel het onderwijzen en uitnodigen om na te denken. Dat is een van de traditionele missies van het toneel", zegt ze op een intellectuele toon. Hier is dus een nieuwe generatie die anders denkt. Gunstig voor het culturele landschap van ons land. En wanneer men weet dat haar team bestaat uit de actrice Meryem Zaimi, de scenograaf Abdelmajid El Haouasse en de componist Rachid Bromi, begrijpt men alles. Khalid Amin en zijn Internationaal Centrum voor Theaterstudies zullen het grote publiek niet alleen een stuk hebben aangeboden om te zien, maar ook een visie om te begrijpen.

Aangepast van "4:48 psychose" van Sarah Kane, stelt het stuk zich als artistieke en thematische uitdaging om de sluier op te lichten van het onuitgesprokene, om te vertellen wat anderen niet zien, om met de vinger te wijzen naar deze moorddadige onverschilligheid van de ander, of liever van de anderen... En tot slot om een taboe te ritualiseren... Asmaa Houri, die een theateropleiding in Zweden heeft genoten, denkt welsprekend over haar onderwerp: "...Wanneer men lijdt aan een chronische depressie en men een vooropgezet en getimed besluit ontwikkelt, of liever rijpt, om zichzelf te doden, is men dan wijsheid aan het baren? Of is het gewoon waanzin? Wie is gek? Is het het waanvoorstellingen hebbende subject of de wereld die hem omringt?", vraagt de regisseuse zich af, die alle mogelijke ambiguïteiten op het toneel brengt om het publiek te laten deelnemen aan de reflectie, en niet noodzakelijkerwijs aan de antwoorden. Daar is het haar geenszins om te doen.