De 200 Marokkaanse zeelieden die vastzitten in de haven van Sète zijn uiteindelijk uit hun schulp gekropen. Ze demonstreerden op vrijdag 25 mei op de kades en weigerden de manoeuvres uit te voeren om hun drie schepen te verplaatsen en plaats te maken voor dat van de Italiaanse maatschappij Grandi Navi Veloci (GNV), die vanaf vandaag de verbinding met Tanger zou moeten verzorgen.

De bemanningen van de Marokkaanse maatschappij Comanav-Comarit stellen het verplaatsen van hun schepen afhankelijk van het verkrijgen van hun salarissen die al vijf maanden bevroren zijn en het verkrijgen van een "ontschepingsbewijs voor verlof", waardoor ze hun rechten aan wal kunnen laten gelden en op andere schepen kunnen inschepen als ze dat willen. "De boodschap die we aan de Marokkaanse kant willen overbrengen is duidelijk: of ze bereiden onmiddellijk en in waardige omstandigheden onze ontscheping voor, of ze bereiden voortaan doodskisten voor om ons in Marokko te begraven", zei een van de protesterende zeelieden.

Deze laatste is, net als al zijn collega's, van mening dat het aan de Marokkaanse regering is om te bemiddelen voor het verkrijgen van het document dat zij eisen. Bij gebreke daarvan zullen de Italiaanse boot en zijn 800 passagiers voor anker blijven liggen.

Dezelfde inschatting komt van Marc Chevallier, voorzitter van de haven, die denkt dat de situatie ongeloofwaardig is geworden en dat het tijd is dat de Marokkaanse regering bemiddelt bij de kapiteins zodat zij ermee instemmen de zeelieden hun ontschepingsboekjes te geven.

De voorzitter van de haven van Sète ziet in de laatste ontwikkelingen van de situatie een blokkade van een mogelijke onderhandelde oplossing die het mogelijk zou maken de veerboten te verplaatsen en zo de kadelengte vrij te maken om deze maandag de boten van de Italiaanse GNV te ontvangen, aan wie de lijn door de Marokkaanse autoriteiten voor de duur van één jaar is toevertrouwd. Het probleem is dat de Italiaanse operator alleen de lijn zal overnemen, maar niet het Marokkaanse personeel dat in Sète vastzit.

Een verplaatsing in ruil waarvoor de haven van Sète had toegezegd zijn positie als bevoorrechte schuldeiser op te geven, zodat de zeelieden betaald zouden kunnen worden uit een eventuele verkoop van de veerboten.

Toch is de eerste verantwoordelijke van de haven niet de enige die boos is. Verschillende partijen zijn begonnen hun ongenoegen te uiten over het verrotten van de situatie. Pascal Pouille, inspecteur van de ITF (Internationale Transportarbeidersbond), kwalificeerde het probleem als politiek en riep Frankrijk zelfs op om zijn diplomatie in werking te stellen.

Inderdaad, de stopzetting van de lijn Sète-Tanger-Nador heeft in het eerste kwartaal van 2011 geleid tot een daling van het havenverkeer van Sète met 6,38% en tot 888.005 ton in plaats van 948.472 in dezelfde periode.

Dit is ook het geval voor ander verkeer dat aanzienlijk is gedaald, zoals stortgoed (-22,29%), diverse goederen (-20,96%, waarvan -39% voor gecontaineriseerde goederen) en het aantal rotaties van schepen (29,25%), oftewel 375 in plaats van 530.

Om deze situatie te verhelpen, heeft de Franse staat toegezegd 300 euro te betalen voor de repatriëring van elke Marokkaanse zeeman en de kosten van de terugkeer te betalen, oftewel het equivalent van 60.000 euro.

Van zijn kant heeft de Marokkaanse regering volstaan met het op zaterdag 19 mei ter plaatse sturen van Aziz Rabbah, minister van Uitrusting en Transport, en Abdelouahed Souhail, minister van Werkgelegenheid en Beroepsopleiding, die volstonden met de Marokkaanse zeelieden eraan te herinneren dat de huidige uitvoerende macht nog steeds op zoek is naar alle mogelijkheden om Comanav-Comarit te redden en het maximale aantal banen te behouden. Volgens een communiqué van de prefectuur Hérault, dat bij die gelegenheid werd gepubliceerd, had het bezoek van de twee ministers tot doel de gestrande zeelieden direct te ontmoeten en hen informatie te verstrekken met het oog op het vinden van een oplossing en het zoveel mogelijk beschermen van de belangen van deze bemanningen. Met andere woorden, het was niets anders dan een ontmoeting bedoeld om de nood van de zeelieden te horen, hun meningen en verwachtingen te verzamelen. In feite wachten zij op niets anders dan hun achterstallige betalingen en dat duurt al vijf maanden.