Na lang te hebben gepleit voor verbetering van de werkomstandigheden in hun instelling, hebben de leerlingen van het lyceum Aboul Kacim Ezzayani besloten om de straat op te gaan. Ze willen de aandacht van de verantwoordelijken vestigen op de erbarmelijke staat en de veroudering van de infrastructuur in een schoolinstelling die behoort tot het erfgoed van de oudste lycea van het land. Net als het lyceum Tarek in Azrou, Mohammed V en Moulay Abdellah in Casablanca of Moulay Youssef in Rabat, is het genoemde lyceum een schoolerfgoed dat beschermd moet worden.

Ondanks de vele oproepen van leerlingen en leraren hebben de verantwoordelijken altijd de politiek van de dovemansoren gevoerd of die van de tijdelijke oplossing door middel van enkele interventies telkens wanneer er een crisis over dit onderwerp was. Deze keer zijn de leerlingen het zat. De situatie is onhoudbaar geworden en de pedagogische omstandigheden zijn volgens zowel leerlingen als leraren onbestaande. De veroudering van de gebouwen, het gebrek aan materiaal in de laboratoria en de ontoereikendheid van de uitrusting in de klaslokalen, evenals de verslechtering van de sanitaire voorzieningen, vooral voor de meisjes, zijn bijna een fataliteit geworden voor het lyceum Aboul Kacim Ezzayani.

De druppel die de emmer deed overlopen is echter de kwestie van de bijlessen, die volgens de leerlingen een ware nachtmerrie zijn, vooral voor degenen die ze niet kunnen betalen. Degenen die ze geven, volgens de verhalen van de leerlingen, bieden gunstbehandelingen aan de leerlingen die de mogelijkheid hebben om ze te betalen. Voor hen is dit een flagrant misbruik, omdat het indruist tegen het principe van gelijke kansen, dat een holle slogan is geworden. De leerlingen van het oudste lyceum van de provincie eisen ook een bibliotheek in goede en behoorlijke staat en niet een zaal die altijd gesloten is.

Bovendien vragen ze om het openen van een onderzoek naar de overdekte zaal, die bedoeld is voor sportactiviteiten en die een hangar is geworden die gereserveerd is voor de delegatie. Op het niveau van het internaat is het een ramp. De huisvestings- en restauratieomstandigheden zijn onmenselijk en alle leerlingen die er verblijven zijn gedwongen om elders te gaan eten en lijden in deze tijden van ijzige kou onder een groot gebrek aan verwarmingsmiddelen en zelfs dekens en matrassen.

De leerlingen van het lyceum Aboul Kacim Ezzayani eisen ook opheldering over de rol en de functies van de beveiligingsagenten die door de delegatie zijn aangeworven. Het is zeker dat de verantwoordelijken, bij elk protest van de leerlingen, het lyceum zullen voorzien van enkele tafels en schoolborden en misschien enkele bureaus, want in dit lyceum heeft de leraar noch een bureau noch een stoel. Hij is gedwongen om tijdens de lesuren te blijven staan als een soldaat voor een kazerne. Het lyceum Aboul Kacim Ezzayani in Khénifra heeft een echte herstructurering nodig en een heroverweging van zijn pedagogische kaart om weer te worden wat het was in de goede oude tijd: een model-lyceum.