Ik heb onlangs samen met vrienden een wandeling gemaakt in Tafraout. Het is een prachtig klein stadje met enkele duizenden inwoners. Het ligt in een komvormig dal en wordt omringd door een bergketen van grote rotsen. Het stadje heeft een bijzondere uitstraling waardoor je er vanaf de eerste aanblik van houdt.

De ontwikkelingsinspanningen worden voor de bezoekers zichtbaar naarmate ze verder wandelen. Aan de rand van het centrum is een modeldorp gebouwd. Het is zeer geslaagd. Het was echter wenselijk geweest om voor de bestrating van het dorp de lokale leisteen te gebruiken, die voor het oprapen ligt, in plaats van de zeker duurdere cementen klinkers.

Ik beweer niet dat ik in één dag alle hoeken en gaten van Tafraout heb bezocht. Wat we echter hebben gezien, dankzij de rondleiding door een jonge Tafraouti, is wonderbaarlijk. Tafraout is op zichzelf een prachtig kunstwerk. Op de enorme rotsen, hoog in de bergen, kun je door de effecten van erosie menselijke en dierlijke vormen zien. De beroemdste rotsen zijn die welke de hoed van Napoleon en de kop van de leeuw voorstellen. Voor de lokale bevolking werd de afbeelding van Napoleon altijd al aangeduid als de duim van de hand.

De wandeling werd voortgezet met een bezoek aan een oud traditioneel huis in het landelijke deel van de stad. In ruil voor tien dirham per persoon laat een charmante, blinde zeventiger, Hadj Abdeslam, het huis van drie verdiepingen zien, waarbij hij commentaar geeft op de levens- en woonwijzen van zijn ouders en voorouders. Zeer leerzaam zijn de uitleg over de arganboom en de manieren van bereiding en consumptie. Hij vertelde ons dat de landbouw in de regio volledig is verdwenen. De oorzaak is niet altijd de droogte, noch het vertrek van jongeren die elders hun geluk beproeven, maar eerder de wildgroei van wilde zwijnen die systematisch alle gewassen verwoesten. Het aangename bezoek eindigde in de salon boven in het traditionele huis, die gereserveerd is voor gasten. Onder het genot van een goed glas thee, bereid door zijn kleinzoon, speelt Hadj Abdeslam muziek op een citer en zingt hij met een zeer zachte stem op merkwaardige wijze de beste stukken van de parel van het Noorden. Hij heeft dertig jaar van zijn leven in Tanger doorgebracht als handelaar. De mensen uit Tafraout staan erom bekend dat ze van oudsher het beroep van handelaar uitoefenen op het hele nationale grondgebied.

Vervolgens namen we een pad om de "beschilderde rotsen" te bezoeken. Dit zijn grote rotsen in de vorm van kiezels die lang geleden volledig blauw, rood, oranje en in andere kleuren zijn geschilderd door een Belgische kunstenaar die vaak in de regio kwam. De kleuren, beschadigd door het weer, zijn, zo leerden we, volledig gerestaureerd door een verffabrikant.

Dicht bij deze plek werden we geïntrigeerd door het geluid van oorverdovende muziek die uit een plek midden in de bergen kwam. Toen we dichterbij kwamen om het spektakel te aanschouwen, liet onze gids ons weten dat het een groep jonge Europeanen betrof die hier al anderhalve maand kampeert. De lokale autoriteiten zouden hen toestemming hebben gegeven om zich daar te vestigen en te kamperen als een groep jonge "hippies". Door naar hun muziek te luisteren en hen van dichterbij te bekijken, realiseerden we ons al snel dat de jongeren in kwestie, die deze prachtige plek bezetten, niets anders zijn dan liefhebbers van de zogenaamde "Techno rave"-muziek. Deze muziek, die vrij en delirerend wil zijn, is ontstaan in Detroit in de VS. Het verspreidde zich vervolgens naar Duitsland en Engeland. Het is een ware overlast voor de flora en fauna. De jongeren die naar deze technomuziek luisteren zijn over het algemeen onopgeleide marginalen, vaak met een zeer zwaar familiaal verleden, die in armoede leven en afhankelijk zijn van sociale uitkeringen van hun regering. Men kan er skinheads vinden, waarvan sommigen van extreemrechtse signatuur zijn. Veel van deze jongeren staan bekend om hun grote consumptie van alcohol en drugs. Ze hebben vreemde zeden. Dat is overigens de reden waarom een aantal burgemeesters in Frankrijk het kamperen voor techno-ravefeesten op hun grondgebied verbiedt.

Terwijl we commentaar gaven op deze voor ons merkwaardige ontdekking, legde onze jonge gids uit dat de lokale autoriteiten hen hadden geaccepteerd in de veronderstelling dat deze jongeren "hippies" waren die, zoals in het geval van Essaouira, het imago van de stad konden versterken. Wat een mengelmoes van genres? Hij vertelde ons vervolgens over de feiten die zich hebben voorgedaan sinds de komst van deze "underground"-beweging ter plaatse. Ze hebben een aantal lokale jongeren meegesleept in de consumptie van hun favoriete producten. Er zouden zelfs enkele gevallen van pedofilie zijn geweest en een poging tot zelfmoord door een jong meisje. Volgens onze gids veroorzaken de jongeren in kwestie bovendien veel overlast bij hun bevoorrading in het stadscentrum. Ze parkeren hun voertuigen op een willekeurige manier en zijn vooral erg onaangenaam en onbeleefd tegen de lokale bevolking. Ze tonen hen geen enkel respect.

Het is zeker niet op deze manier dat we het toerisme in Marokko gaan promoten. De regio Tafraout, het land van Mokhtar Soussi en Mohamed Khaïr-Eddine, verdient beter. Gezien haar schoonheid is ze uitermate geschikt om authentieke festivals te verwelkomen die haar erfgoed en haar menselijke en culturele potentieel valoriseren.