Over de Sidi Slimane
Sidi Slimane (in het Arabisch: سيدي سليمان [sidy slimān]) is een stad in het noordwesten van Marokko. Met een bevolking van 84.709 inwoners (2004) en 150.000 inwoners (inclusief het stedelijk gebied), ligt het op ongeveer 60 km van de havenstad Kénitra, in de recent opgerichte provincie Sidi Slimane in de regio Rabat-Salé-Kénitra - voorheen Gharb-Chrarda-Beni Hssen.
Sidi Slimane (in het Arabisch: سيدي سليمان [sidy slimān]) is een stad in het noordwesten van Marokko. Met een bevolking van 84.709 inwoners (2004) en 150.000 inwoners (inclusief de stedelijke regio), ligt het op ongeveer 60 km van de havenstad Kénitra, in de recent opgerichte provincie Sidi Slimane in de regio Rabat-Salé-Kénitra - voorheen Gharb-Chrarda-Beni Hssen.
Gelegen aan de oevers van de Oued Beht, een zijrivier van de rivier de Sebou, is het stadje een zeer belangrijk agrarisch centrum in de vruchtbare vlakte van de Gharb, die citrusvruchten, granen, suikerbieten en diverse groenten produceert en exporteert.
Nabijgelegen steden zijn in het oosten Sidi Kacem, in het zuidoosten Meknès, in het zuiden Khémisset, in het westen Sidi Yahya El Gharb en Kénitra, en in het noorden Mechra Bel Ksiri, Souk El Arbaa en Ouezzane.
Tijdens de Franse kolonisatie werd Sidi Slimane «Le Petit Paris» genoemd. De schilders Hans Kleiss en Yvonne Kleiss-Herzig vestigden zich er in 1952.
De stad Sidi Slimane staat in Marokko bekend om haar velden en platteland.
De Banque Populaire van Sidi Slimane was in 2006 de bank die het meeste geld in Marokko ontving, dankzij inwoners in het buitenland die investeren in vastgoed- en commerciële projecten.
Maatschappij
Vanaf de jaren 1970 kende Sidi Slimane een sterke immigratiestroom naar de landen in Zuid-Europa, voornamelijk naar Spanje en Frankrijk, maar ook naar België. De meeste inwoners emigreerden naar het zuidwesten van Frankrijk, met name de as Bordeaux - Toulouse - Montpellier, om daar te werken en zo een stabiele financiële situatie op te bouwen. Deze landen, die een grote vraag hadden naar buitenlandse arbeidskrachten in de sectoren landbouw en industrie, boden tijdelijke arbeidscontracten aan, wat de arbeiders uit deze stad ertoe aanzette te emigreren voor een hoger loon.
Degenen die niet de kans kregen om de overkant van de Middellandse Zee te bereiken, emigreerden naar de steden Fez, Rabat, Tanger en vooral Casablanca, vanwege de werkgelegenheidscrisis die de stad Sidi Slimane trof.
