We zijn momenteel getuige van een meedogenloze vernietiging van ons stedelijk erfgoed dat is geërfd uit een niet zo ver verleden. De tuin Abdelkrim El Khatabi, ex-Gallieni, versierd met ruime bekkens van wit marmer uit Carrara afkomstig uit Europa, besteld door sultan Moulay Abdelaziz voor de residentie van Marrakech, en die men niet kan verplaatsen, bij gebrek aan voldoende transportmiddelen. Achtergelaten, gevandaliseerd... deze bekkens hebben hun aura van weleer verloren, symbolen van een luxueus verleden. Ze zijn in de spiraal van het verval gevallen, slachtoffers van slechte bedoelingen of eerder van de slechte wil van de verantwoordelijken die niet hebben geprobeerd deze objecten van onschatbare waarde te behouden. Heeft men deze bekkens laten vervallen om een deel van de geschiedenis van de stad uit te wissen? De historische, architecturale en erfgoedwaarde van deze bekkens, getuigen van een deel van de geschiedenis, dwingt vandaag de dag om ze jaloers te bewaren en te onderhouden, naar het voorbeeld van de andere steden van het Koninkrijk die hun monumenten zo goed hebben bewaard door ze prachtig te onderhouden. Maar vochtigheid en slecht weer, naast het gebrek aan onderhoud, hebben uiteindelijk de overhand gekregen op deze bekkens die volledig zijn gedegradeerd tot niet meer dan een hoop ruïnes. Na gevandaliseerd te zijn. Vandaag de dag blijft er nog maar één intact stuk over. Zijn deze culturele rijkdommen niet de weerspiegeling van ons verleden? Is het verliezen van dit erfgoed niet een verlies van een deel van onszelf?