El Jadida beschikt over een unieke kustlijn. Het biedt een strand dat bekend staat om zijn fijne gouden zand en trekt elke zomer duizenden vakantiegangers, waarvan ongeveer 95% landgenoten.

De stad is beroemd om haar Portugese stad, waarvan de cisterne vele wereldberoemde kunstenaars zoals Orson Welles, Francis Ford Coppola... heeft gefascineerd. Het is subliem door zijn vuurtoren Sidi Bouafi, gebouwd in 1916, zijn architecturale stempel, zijn rode kasteel en zijn groene ruimtes... Al deze troeven hebben bijgedragen aan de ontwikkeling van El Jadida en hebben de originaliteit van de hoofdstad van de Doukkala gemarkeerd. Helaas heeft het zijn charme verloren. De monumenten verslechteren en verbrokkelen in de loop van de tijd, omdat men volledig is vergeten dat de ontwikkeling van Mazagan rustte op drie pijlers die nauw met elkaar verbonden zijn: het milieu, de economie en het toerisme. En toch blijft men herhalen: "We gaan alles rehabiliteren, alles herstellen. We hebben een goed uitgewerkt dossier met een prachtig ontwikkelingsplan..." Maar er wordt niets gedaan. Het voorbeeld van het Cohen-gebouw, een waar architecturaal meesterwerk, is veelzeggend: het bevindt zich momenteel in een betreurenswaardige staat. Wat de andere historische monumenten betreft, zoals de vuurtoren van Sidi Bouafi, het rode kasteel, de Portugese stad, de voormalige gemeente (huidig tweede stedelijk arrondissement), het hotel Marhaba, deze zijn aan hun lot overgelaten. Bijvoorbeeld, het hotel Marhaba, beschouwd als een architecturaal erfgoed en de bevoorrechte rustplaats voor wijlen Z.M. Mohammed V, was het toneel van constante plunderingen. De muren en gevels bevinden zich momenteel in een staat van vergevorderd verval, sinds de sluiting in juni 1996. Milieuverontreiniging De zee kent ook een milieu- en ecologische degradatie door het lozen van afvalwater en afval van fabrieken uit de industriële zone in zee zonder enige behandeling. Bovendien bezwijkt de stad onder het afval, zelfs in het stadscentrum (place Allal Kasmi, place Hansali, de haven). Wat de toeristische infrastructuur betreft, is de opvangcapaciteit van El Jadida bijna nihil, vooral na de catastrofale sluiting van het hotel Marhaba en het hotel Doukkala, ook al zijn er onlangs vier hotels geopend. Toch heeft El Jadida alles om een van de toeristische paradepaardjes van het Koninkrijk te worden. Waarom interesseren de beheerders van de stad en de investeerders zich niet voor deze regio en moedigen ze toeristische professionals nauwelijks aan om El Jadida in de toeristische circuits op te nemen? Waarom stelt men de bezoekers van het station Mazagan niet voor om het achterland van de Doukkala te ontdekken? Erger nog, het verkeer in El Jadida is een hel door de degradatie van de wegen en de illegale bezetting van trottoirs en zelfs de rijbaan.

Wat animatie betreft, is de stad het hele jaar door aan een lethargische slaap overgelaten, behalve tijdens enkele dagen in de zomer. Het ergste is dat de besluitvormers van de stad er nooit serieus aan hebben gedacht om de Portugese stad en de historische monumenten van de Doukkala intelligent te exploiteren met als doel het toerisme in de regio nieuw leven in te blazen. Helaas is de Portugese stad niet uitgerust met toeristische infrastructuur. Wat bewijst dat men in El Jadida nog niet heeft begrepen dat deze stad, de site van Tit (Moulay Abdellah Amghar) en zelfs de Kasbah van Boulâaouane, dankzij het toeristische station Mazagan, essentiële schakels zouden kunnen vormen om de Visie 2020 te concretiseren.