Na de kolonisatie waren de verwachtingen enorm dankzij de natuurlijke en intellectuele rijkdommen van deze door god gezegende plek, de infrastructuur en het menselijk kapitaal met de kweekvijver die het Berbercollege vormde, dat na de onafhankelijkheid het Lycée Tarik Ibn Ziyad werd. Dit instituut heeft de natie voorzien van een ware mierenhoop aan bekwame kaders en hoge ambtenaren. We hadden het recht om te hopen op een bliksemsnelle ontwikkeling.

Het is echter zo dat we vijftig jaar lang, tot op de dag van vandaag, gemeenteraden hebben gekozen en ondergaan met een buitengewone hebzucht en inhaligheid, die zich schaamteloos voor het oog van iedereen hebben verrijkt in plaats van hun stad en haar burgers te dienen.

Gelukkig maakt de natuur af en toe goede dingen goed.

Zijne Majesteit de Koning heeft ons meer dan twee jaar geleden de grote eer bewezen ons te bezoeken. De goede fee boog zich over onze stad en dankzij de middelen van het Fonds Hassan II voor menselijke ontwikkeling is het historische centrum van Azrou volledig getransformeerd. Zeker, er is nog veel te doen in andere wijken van de stad, maar we hebben tenminste schone trottoirs, groene ruimtes, vuilnisbakken en openbare banken, maar helemaal niet genoeg parkeerplaatsen. Het is waar dat men geen omelet kan maken zonder eieren te breken.

Maar waar de schoen echt wringt, is dat onze dierbare strategen die de stad beheren, zonder zich te bekommeren om haar vitale belangen of die van de burgers, zich verplicht voelden om elk trottoir dat beweegt te bestempelen als verboden te parkeren.

In dit historische centrum was er een zeer grote parkeerplaats die is omgevormd tot een voetgangersplein, en parkeerplaatsen die al bestonden (gratis of bijna gratis) zijn officieel betaald geworden.

De enige parkeerplaats die naast de grote moskee is aangelegd, is al meer dan zes maanden klaar. Hij is om onbekende redenen gesloten voor het publiek, terwijl het centrum van Azrou verandert in een flessenhals (het is waar dat onze politie hier onvermurwbaar is en de verboden handhaaft), waardoor de arme drommel die het centrum wil bezoeken geen andere keuze heeft dan door te rijden, tot grote spijt van de omliggende winkeliers.

Een stad kan niet alleen betaald parkeren hebben. Hoe kunnen onze dierbare gekozenen hun keuzes uitleggen? Straten die breed genoeg zijn om aan beide kanten parkeren toe te staan zonder het verkeer te hinderen, zijn verboden (tussen de nieuwe moskee en de oude, en tussen de nieuwe moskee en de Rots van Azrou).

Hoe valt het gratis parkeren van een vijftiental plaatsen te verklaren, dat het verkeer hindert voor Maroc Telecom op een straat die twee keer zo smal is als naast de moskee?

Hoe worden deze domme beslissingen genomen en hoe valt de sluiting van deze gloednieuwe parkeerplaats te verklaren, die al meer dan 8 maanden klaar is en verboden voor het publiek?

Kan deze gemeenteraad, die de burgers 8 maanden of langer een parkeerplaats ontzegt omdat deze nog niet verhuurd is, niet iets terugdoen voor degenen die hebben bijgedragen aan zijn verkiezing, of een beetje leren van de Société Autoroutes du Maroc die wegvakken gratis openstelt vóór hun inhuldiging? Wat een arrogantie en minachting voor degenen die hen in staat hebben gesteld functies te bekleden waarvoor zij noch de competenties, noch de allure, noch de klasse hebben!

Met welk recht legt deze gemeenteraad een hele stad ofwel betaald parkeren ofwel een verbod op? Wie zijn de werkelijke concessiehouders van deze parkeerplaatsen?

Je moet de gezichten zien van de toeristen die vrije ruimtes zien die voor hen verboden zijn door hopen stenen, een vulgair touw en een armoedig bord, en die uiteindelijk doorrijden zoals onze landgenoten die op bezoek zijn, zonder te stoppen in Azrou... De arme stad Azrou, slachtoffer van haar eigen inwoners!

Azrou, zo moet gezegd worden, is ook slachtoffer van haar burgers. Je moet ze zien en horen op de terrassen van de cafés waar ze urenlang zitten te kletsen; ze hebben overal een mening over, kennen het reilen en zeilen van iedereen, van elke gekozene, autoriteit, hun kleinste gesjoemel, en noemen ze bij alle mogelijke en denkbare scheldnamen (allemaal V.....). Zo herscheppen ze hun wereld en zodra ze hun hart hebben gelucht, gaan ze met een gerust hart naar huis en de volgende dag beginnen ze aan dezelfde litanie.

Maar degenen tot wie al die scheldnamen gericht zijn, zijn hebzuchtiger dan intelligent, maar ze kennen helaas het gezegde: de honden blaffen, maar de karavaan trekt verder.

Het is waar dat bij ons de karavaan doortrekt en er niets gebeurt, en we zouden zoals gewoonlijk in staat zijn om dezelfde zakenlieden te herkiezen die deze stad hebben geruïneerd.

Om te eindigen en niet alle burgers over één kam te scheren: een petitie van meer dan 200 ondertekenaars, winkeliers en burgers, werd op 12 januari 2011 gericht aan de gouverneur van de provincie Ifrane om deze machtsmisbruik van de gemeente Azrou aan de kaak te stellen. Acht maanden later had deze petitie het effect van een druppel op een gloeiende plaat en leidde tot geen enkele reactie van de betrokken diensten. Dat zegt genoeg over de achting voor de burgers die de door de Vorst benoemde bemiddelaar vragen in te grijpen om hun problemen op te lossen.

Wij, burgers van Azrou, vragen ons ook af of de prefectuur van Ifrane niet dezelfde houding heeft aangenomen als de stadsbestuurders.