Eindeloze wandelingen, vaak in hele groepen, lange uren doorgebracht met luieren aan de rand van het strand en op de terrassen van de veelheid aan cafés die naast elkaar staan, dat is het dagelijks leven van de Azellachis en de vele bezoekers van dit stadje waar het goed toeven is ondanks het gebrek aan afleiding en culturele locaties.

Een levensstijl waar eenvoud, vriendelijkheid en vooral een ondefinieerbare sympathie van de gezichten af te lezen zijn. Nog verbazingwekkender is het feit dat dit gebrek aan animatie en deze armoede op het gebied van vrijetijdsbesteding en cultuur (slechts één bioscoop die uitsluitend Indiase films vertoont, een jeugdhuis, geen theater) de moraal van de mensen niet lijken aan te tasten. Alsof verveling geen vat op hen heeft.

Blijkbaar hebben de mensen hier in de loop van de tijd geleerd zich aan te passen aan deze lokale specificiteit die, onder andere hemels, ondragelijk is.

Even verbazingwekkend is het feit dat dit gemak van leven, deze vrolijkheid, door iedereen wordt gedeeld, jong en oud, want als ouderen door de omstandigheden de gewoonte en het vermogen hebben om de tijd die vrolijk voorbijgaat te beheren zonder ten prooi te vallen aan verveling, lijken jongeren ook goed gewapend tegen ledigheid. Ze vertonen geen enkel teken van wanhoop, laat staan vermoeidheid.

Integendeel, ze lijken zich te schikken in deze situatie. Hun favoriete tijdverdrijf is zwemmen, wandelen en de indrukwekkende bijeenkomsten in de tuinen en op de openbare pleinen die opvallen door hun netheid en de schoonheid van hun groen en architectuur. Zeer mooie tuinen die de namen dragen van illustere dichters, schrijvers en denkers zoals Mahmoud Darwich, Taïb Saleh, Abdessalam Bekkali of Mohamed Abed Jabiri.

Een ander opvallend feit is de bijna afwezigheid van bedelarij. Inderdaad, weinig arme mensen bedelen hier en, wat nog beter is, ze zijn niet zoals elders in de grote steden te opdringerig en agressief om om aalmoezen te vragen, maar nemen genoegen met een hand die naar de hemel wordt geheven zonder bijna enige smeekbede of overmatige uitstalling van hun ellende.

In Assilah wandelt men veel, non-stop wandelingen tot laat in de nacht, langs de hele boulevard en op de belangrijkste verkeersader van de stad, de Boulevard Hassan II. Hierdoor blijft de noodzaak om een taxi te bellen uitzonderlijk. Men moet lang wachten om er een te zien, zo weinig zijn er, niet meer dan 21 kleine taxi's die deze stad van 30.000 zielen bedienen, afgezien van de duizenden vakantiegangers. Daarentegen waarderen de mensen hier een nogal ongebruikelijk vervoermiddel, namelijk de door een paard getrokken kar.

Alle vakantiegangers en festivalgangers die zijn uitgenodigd voor de culturele Moussem zullen het u vertellen: Assilah is een stad die onmiddellijk verleidt door deze zachtheid die overal voelbaar is. Iedereen is verrast door de vriendelijkheid en de grote bescheidenheid van de inwoners die de bezoeker een spontane welwillendheid tonen. Het is vrijwel onmogelijk om een vijandige blik tegen te komen in deze badplaats die tot de veiligste steden van het Koninkrijk behoort.