Het historische bezoek van wijlen Z.M. Mohammed V aan Tanger, op 9 april 1947, vormt in meer dan één opzicht een belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis van Marokko, die het einde van het protectoraat inluidde en de integriteit van het grondgebied van het Koninkrijk bevestigde.

De «reis van de eenheid» die door de Vader des Vaderlands aan Tanger werd gebracht, een stad die destijds onder internationaal bestuur stond, kwam precies op tijd om de koloniale mogendheden uit te dagen en plechtig de wil van het Koninkrijk uit te roepen om zijn vrijheid en onafhankelijkheid te herwinnen. Inderdaad, na het einde van de Tweede Wereldoorlog was het noodzakelijk om de hele wereld eraan te herinneren dat Marokko een soeverein en verenigd vaderland is, een realiteit die het Franse en Spaanse protectoraat en het speciale statuut van de stad van de Straat niet konden veranderen.

Zelfs voor het begin ervan veroorzaakte het koninklijk bezoek paniek in de rangen van de koloniale autoriteiten, die zich ervan bewust waren dat deze gebeurtenis een keerpunt zou markeren in de strijd van Marokko om zijn onafhankelijkheid te herwinnen. De autoriteiten van het protectoraat toonden hun vijandigheid zodra ze op de hoogte waren van de beslissing van de betreurde Vorst, en probeerden tevergeefs de realisatie ervan te belemmeren, maar stuitten op de vastberadenheid en dapperheid van wijlen Z.M. Mohammed V. Twee dagen voor dit bezoek pleegde de bezetter zelfs een waar bloedbad in Casablanca, waarbij honderden Marokkanen werden gedood en gewond, met als doel de nationale vurigheid te doven en de Vader des Vaderlands, leider van de Nationale Beweging, ervan te weerhouden naar Tanger te reizen. Tot grote ergernis van de koloniale autoriteiten hebben deze gebeurtenissen de vastberadenheid van de Vorst alleen maar versterkt om vooruit te gaan en plechtig de onafhankelijkheid op te eisen vanuit Tanger, een symboolstad waarvan het «internationale statuut» een wereldwijde weerklank zou garanderen voor de gedenkwaardige toespraak van 9 april.

In deze toespraak, uitgesproken voor de vertegenwoordigers van de buitenlandse mogendheden, de internationale administratieve autoriteiten van Tanger en talrijke persoonlijkheden, drukte wijlen Z.M. Mohammed V duidelijk en ondubbelzinnig de wil van het Marokkaanse volk uit om zijn onafhankelijkheid te herwinnen en zijn lot in eigen handen te nemen op het geheel van zijn grondgebied. De kwestie van de territoriale integriteit stond centraal in deze toespraak. De betreurde Vorst benadrukte aldus dat de territoriale ontmanteling die door de bezetting werd gedicteerd slechts een haakje in de geschiedenis van Marokko was, en dat het land zijn onafhankelijkheid en zijn plaats tussen de soevereine naties moest terugvinden. De toespraak bevestigde ook, op duidelijke en ondubbelzinnige wijze, de identiteit van Marokko en zijn behoren tot de Arabisch-islamitische ruimte, waarbij de nadruk werd gelegd op het recht van de Marokkaanse natie op onafhankelijkheid en territoriale integriteit. Tijdens dit bezoek van de eenheid sprak wijlen Z.M. Mohammed V op vrijdag 11 april in de grote moskee van Tanger de vrijdagpreek uit waarin hij de Natie opriep gehecht te blijven aan de voorschriften van de Islam, terwijl hij de verankering van het Koninkrijk in de Arabisch-islamitische wereld herbevestigde. Van zijn kant nam wijlen Z.M. Hassan II, toen Kroonprins, het woord voor een jong publiek in het Instituut Moulay El Mehdi in Tanger, waarbij hij de aspiraties van het Koninkrijk naar een betere toekomst en zijn visie met betrekking tot de ontwikkeling van het land en de opbouw van de instellingen opriep. Het warme onthaal dat door de inwoners van Tanger aan wijlen Z.M. Mohammed V en de leden van de Koninklijke Familie werd voorbehouden, gaf bovendien het bewijs van de gehechtheid van het Marokkaanse volk, van het Noorden tot het Zuiden, aan de fundamenten van de Natie en zijn unanimiteit wat betreft de eis voor de onafhankelijkheid van het land. Het historische bezoek van wijlen Z.M. Mohammed V aan Tanger had tot gevolg dat een sterke dynamiek werd ingeblazen in de Nationale Beweging die de onafhankelijkheid eiste, in een periode waarin de zaak van de bevrijding van de volkeren terrein won bij de internationale gemeenschap. Marokko, door het geheel van zijn levende krachten, zou dan onvermoeibaar werken om dit doel te bereiken, onder de verlichte leiding van de betreurde Vorst, ondanks de machinaties van de bezettende mogendheden die uiteindelijk tot inkeer kwamen en de onafhankelijkheid van het land erkenden, wat een nieuwe pagina opent in de duizendjarige geschiedenis van het Koninkrijk.