Je hoefde alleen maar de vreugde op de gezichten van de getrouwde stellen te zien om het belang van sociale solidariteit te voelen en de impact van acties die voldoening en geluk brengen die onbetaalbaar zijn. Het collectieve huwelijk dat zaterdag in het cultureel complex van Oujda werd georganiseerd door de Vereniging Solidariteit voor Ontwikkeling ten behoeve van jongeren in een moeilijke situatie onder de slogan "Samen voor het bevorderen van de geest van sociale solidariteit" zet een voorouderlijke traditie voort die de laatste tijd de neiging heeft te verdwijnen vanwege de pracht en praal die sommige bruiloften kenmerkt. Een constatering die veel jongeren, met een gebrek aan financiële middelen, ertoe dwingt om vrijwel af te zien van een huwelijk. Dit leidt onvermijdelijk tot verschillende sociale plagen.

"Het werk dat wordt verricht door verschillende verenigingen die alleenstaande moeders en verlaten kinderen begeleiden is lovenswaardig omdat het bijdraagt aan de oplossing van verschillende problemen", legt Nezha Réda uit, voorzitster van de Vereniging Solidariteit voor Ontwikkeling en de drijvende kracht achter dit collectieve huwelijk. En ze specificeert dat "het werk dat wij verrichten probeert deze gevallen bij de bron op te lossen, maar vooral deze jongeren aanmoedigt om hun verantwoordelijkheden te nemen en hun bruiloft waardig te vieren en zich niet in de steek gelaten te voelen".

Kortom, het collectieve huwelijk is een daad van solidariteit die de Marokkaanse samenleving onderscheidt en die een andere solidaire daad aanvult: de "touiza". Deze laatste viert het collectieve werk op het land tijdens de zaai- en oogstseizoenen. Het collectieve huwelijk dat vlak na de oogst werd georganiseerd, markeerde een wederzijdse hulp met vele facetten.

Deze keer waren het de banketbakkers, de "neggafates", de folkloristische groepen, de muzikanten en de cateraar die zich gratis inzetten voor het delen van geluk. Ze werden vergezeld door andere mecenassen die het nodige materiaal kochten voor de inrichting van de huishoudens.

"Je kunt mijn vreugde niet meten, zoals ik niet weet hoe ik mijn dankbaarheid moet uitdrukken aan iedereen die me in staat heeft gesteld een moment te beleven waarvan ik niet dacht dat het haalbaar was", verklaarde een bruidegom die zijn vreugde niet kon inhouden. En hij concludeerde: "Mijn werk als dagloner staat me niet toe om een bruiloft te organiseren zoals iedereen, maar sinds mijn toekomstige echtgenote me uitlegde dat er een vereniging was die van plan was een collectief huwelijk te organiseren ten behoeve van jongeren met een gebrek aan financiële middelen, heb ik de kans gegrepen".

Wat de organisatie betreft, duurde dit collectieve huwelijk van 16.00 uur tot laat in de nacht en werd het hele ritueel dat dit type feest vergezelt gerespecteerd. De bruiden kregen verschillende avondjurken te zien die de verschillende regio's van het Koninkrijk vertegenwoordigden voordat ze de witte jurk aantrokken en overgingen tot het aansnijden van de grote taart die het feest afsluit. Auto's wachtten hen op bij de uitgang voor de rondrit in een stoet voordat ze terugkeerden naar hun nieuwe woningen te midden van schelle gejuich en gelukswensen.