De viering van de dertigste verjaardag van de verklaring van Marrakech tot Werelderfgoed van de mensheid kreeg een bijzonder karakter, in die zin dat de stad erin is geslaagd zich van 18 tot 20 december in het hart van haar omgeving en haar erfgoed in te schrijven en drie ministers van de regering-Benkirane aan haar zijde te mobiliseren.
In een feestelijke sfeer en een groot moment van hereniging en gezelligheid reageerden vele gasten op de uitnodiging om met pracht en praal de dertigste verjaardag van de verklaring van Marrakech tot Werelderfgoed van de mensheid te herdenken en feestelijke momenten te delen met de 'Okerkleurige Stad'. Het hoogtepunt van dit grote culturele, wetenschappelijke en artistieke evenement was ongetwijfeld de indrukwekkende openingsceremonie in de Medersa Ben Youssef, die haar pracht als Arabisch-Andalusisch architectonisch juweel aanbood, waarbij lofbetuigingen van alle kanten neerdaalden op Marrakech. De eerste die de toon zette was niemand minder dan de minister van Cultuur, Mohamed Amine Sbihi, die van mening was dat de inschrijving van de 'Okerkleurige Stad' op de lijst van de Unesco zowel een trots vormt voor alle Marokkanen, een onschatbare valorisatie van het authentieke culturele erfgoed van Marrakech als een datum om te onthouden om de belangrijkste momenten uit de geschiedenis van de stad te herinneren. Hetzelfde geluid bij zijn collega van Communicatie, Mustapha El Khalfi, die opmerkte dat de 'Okerkleurige Stad', land van kennis, samenleving en tolerantie, beschikt over een erfgoed van uitzonderlijke universele waarde dat een effectieve bescherming en behoud en een actieve valorisatie vereist. Op zijn beurt benadrukte de gedelegeerd minister belast met Algemene Zaken en Bestuur, Mohamed El Ouafa, van pure Marrakchi-afkomst, dat de stad een cultureel en historisch erfgoed van grote waarde herbergt dat koste wat kost moet worden veiliggesteld en bewaard zodat Marrakech buiten de grenzen blijft stralen. De minister van Habous en Islamitische Zaken, Ahmed Toufiq, die de verplaatsing niet kon maken, wilde echter in een namens hem voorgelezen toespraak signaleren dat Marrakech, stad die een rijk historisch legaat bewaart, altijd de Marokkaanse identiteit heeft gevormd en heeft gerijmd met vrede.
De inschrijving van de 'Okerkleurige Stad' op de lijst van de Unesco belichaamt perfect haar bloei als cultureel kruispunt, een stad die droomt en zich verbeeldt, doordrenkt van haar legendes, hypnotiseert met haar gekruide geuren en ongetwijfeld de geschiedenis vertaalt van een land dat rijk is aan zowel zijn cultuur, zijn erfgoed als zijn magie. Deze ceremonie was ook de gelegenheid voor sommige waarnemers om aan de alarmbel te trekken over de degradatie van het erfgoed. Sommige van haar verwoede verdedigers zijn zelfs van mening dat als de Unesco vandaag een objectieve evaluatie van de geclassificeerde sites onderneemt, men niet verrast zal zijn om een aantal onder hen gedeklasseerd te zien. Wat zorgwekkend is voor de toekomst van de medina's, is het vergeten van hun lot in de stedelijke planning en het voorrecht dat wordt verleend aan de vastgoedzeepbel ten koste van de valorisatie van het culturele erfgoed. Vandaar de dwingende noodzaak om de inspanningen te verdubbelen zodat dit erfgoed blijft bestaan, wordt overgedragen en wordt gevierd.
Er zijn echter enkele positieve ontwikkelingen die een sprankje hoop doen ontstaan. In die zin was deze erfgoedafspraak de gelegenheid voor de organisatoren om de fundamenten te leggen voor een langetermijnbeheersplan dat als ambitie heeft de integratie van alle interventies van herleving en architectonische restauratie van de medina en de bescherming van haar gebouwen tegen verslechteringen door menselijk handelen of omgevingsfactoren.
