In Guelmim, de poort naar de Sahara, spreekt Chakib Nemaoui van het Agentschap voor de Ontwikkeling van het Zuiden over "beheer van schaarste" wanneer men het heeft over natuurlijke hulpbronnen, met name water, terwijl de landbouwdiensten spreken van "structurele droogte en frequente overstromingen". Om de hevigheid van dit contrast te verzachten, werd in 2004 een zuiveringsinstallatie in gebruik genomen. Het station van Guelmim, een stedelijke gemeente met 15.000 zielen, verwerkt 50 liter afvalwater per seconde en werkt volgens de methode van natuurlijke lagunering, een proces waarbij geen chemische middelen worden gebruikt. "Wij voeren driemaandelijkse analyses uit die allemaal conform blijken te zijn", legt Mohamed Aït Attou uit, lokale vertegenwoordiger van het ministerie van Energie, Mijnen, Milieu en Water.

Voor welk gebruik is het water bestemd dat door deze structuur, die een investering van 23 miljoen DH vergde, wordt gezuiverd? Het antwoord van de lokale vertegenwoordiger van het ministerie belast met Water is zeer onverwacht: "Vanwege een juridisch vacuüm hebben wij momenteel geen toestemming voor enig gebruik. Hiervoor zouden de diensten van de ONEEP, het Agentschap voor het stroomgebied, het milieu, de gezondheidszorg, de landbouw, het Agentschap voor de Ontwikkeling van het Zuiden en de gebruikersvereniging het eens moeten worden", betreurt Mohamed Aït Attou, volgens wie een lokaal consensus is gevonden in afwachting van het centrale akkoord. "We zouden in eerste instantie dit gezuiverde water kunnen gebruiken voor de irrigatie van groenvoorzieningen", hoopt hij, waarbij hij specificeert dat Guelmim voor zijn drinkwatervoorziening alleen beschikt over een grondwaterspiegel die, door de toename van het stedelijk waterverbruik, is gezakt en het water zich nu op 60 meter diepte bevindt, terwijl vóór 2010 een boring van 20 meter volstond om deze kostbare vloeistof te bereiken. Het cactopool van Guelmim. Aanpassing aan klimaatverandering vereist ook een betere valorisatie van natuurlijke hulpbronnen die al millennia aan hun natuurlijke omgeving zijn aangepast. De vijgcactus, de opuntia van de botanici, beslaat in Guelmim een oppervlakte van naar schatting 30.000 hectare. Deze rijkdom, die al op ambachtelijke schaal wordt gebruikt, ligt aan de basis van de oprichting van een "cactopool" in de toekomstige industriële zone: "Dit is de eerste campagne voor de extractie van essentiële olie. Vanuit deze eenheid zijn 400 liter essentiële oliën geëxporteerd naar de Verenigde Staten voor een bedrag van 4 miljoen DH", aldus Chakib Nemaoui van het Agentschap voor de Ontwikkeling van het Zuiden. Deze eenheid, opgericht op de eerste fase van de toekomstige industriële zone, zal ook veevoer produceren uit de bijproducten van de vijgcactus en de lokale couscous genaamd "khoumassi", want in tegenstelling tot de couscous van zachte tarwe, die doorgaans wordt geconsumeerd, is die van Guelmim samengesteld uit vijf verschillende granen: gerst, geroosterde gerst, harde tarwe, zachte tarwe en maïs. Een rijkdom die alleen nog maar geëxploiteerd hoeft te worden in gebieden waar leegloop een sociaal fenomeen is.