De Marokkaanse essayist Mustapha Jmahri heeft zojuist in de serie "De cahiers van El Jadida" zijn 16e werk gepubliceerd onder de titel "Medicijnen en artsen in El Jadida, van de Portugese periode tot de dag na de Onafhankelijkheid".

Deze studie van 126 pagina's, die de gezondheidssituatie in deze stad sinds ten minste vijf eeuwen onthult, keert eerst terug naar de gezondheidstoestand van de stad tijdens de Portugese periode alvorens in te gaan op de medische interventie van de Europeanen vanaf de XIXe eeuw, vervolgens het Franse Protectoraat van 1912 tot 1956 en ten slotte de eerste jaren van de Onafhankelijkheid, meldt de MAP.

In het voorwoord van het boek schat dokter Mustapha Akhmisse, voorzitter van de Marokkaanse Vereniging voor de geschiedenis van de geneeskunde en voormalig secretaris-generaal van het ministerie van Volksgezondheid, dat dit chronologische verloop het mogelijk heeft gemaakt om enkele essentiële aspecten van de volksgezondheid in de stad El Jadida en de regio Doukkala naar voren te brengen, eraan toevoegend dat de gezondheidstoestand van de bevolking lange tijd nauw afhankelijk was van de klimatologische omstandigheden en dat de gezondheid van de Doukkali eeuwenlang constant werd bedreigd door epidemieën, grote ziekten, het flagrante gebrek aan hygiëne en onvoldoende voedsel.

Zoals in veel havens kwamen sommige aandoeningen soms van buitenaf of via het buitenland, wordt eraan toegevoegd, waarbij wordt opgemerkt dat de verbetering van de gezondheidssituatie merkbaar zal zijn met het Protectoraat en de Onafhankelijkheid die de verworvenheden op het niveau van de stad heeft geconsolideerd, terwijl het platteland van Doukkala een gebrek aan adequate infrastructuur had, merkt hij op. Vanuit methodologisch oogpunt volgt de studie een verklarende en tegelijkertijd kritische aanpak door ofwel concrete voorbeelden te geven ofwel verschillende meningen te presenteren, met name wanneer het ging om enkele uiteenlopende standpunten, legt de heer Akhmisse uit, waarbij hij opmerkt dat het doel van deze studie is om "een geschiedenis voor het grote publiek" van de kunst van het genezen in El Jadida te vormen, evenals die van haar min of meer bekende actoren, van de Portugese periode tot de dag na de Onafhankelijkheid.

Het is in die zin dat de auteur, voegt de voorwoord-schrijver eraan toe, grote inspanningen heeft geleverd om zijn onderzoek tot een goed einde te brengen, waarvoor de bronnen met betrekking tot de Lusitaanse periode zeldzaam zijn en de gezondheidsarchieven die door Frankrijk zijn achtergelaten, verloren zijn gegaan.

Het is met moed en doorzettingsvermogen dat de auteur een indrukwekkende documentatie heeft kunnen verzamelen die een beroep heeft gedaan op Arabische en Franse geschriften evenals op getuigenissen van voormalige actoren in de gezondheidszorg in Mazagan, voegt hij eraan toe.

Het boek bevat verschillende foto's van voormalige artsen en de omslag van het boek is geïllustreerd met een foto die het personeel van het regionale ziekenhuis van El Jadida in 1959 toont.