Het Marokkaanse volk viert deze dinsdag de 94ste verjaardag van de slag bij Anoual, een klinkende episode in de geschiedenis van de strijd van Marokko om zich te bevrijden van het koloniale juk.

Dankzij vastberadenheid en geloof wisten de Marokkaanse strijders, onder bevel van de fijnzinnige strateeg en charismatische leider van het verzet Abdelkrim Al Khattabi, ondanks hun geringe aantal de machtige en moderne Spaanse leger te verslaan op 21 juli 1921. Vanaf het begin van de 20ste eeuw, en precies in de periode 1907-1912, stond de Cherif Mohamed Ameziane aan de basis van een fel verzet tegen de Spaanse troepen, gekenmerkt door beslissende gevechten waarin hij verschillende overwinningen behaalde, totdat hij op 15 mei 1912 op het slagveld stierf.

Zo nam Mohamed Ben Abdelkrim El Khattabi het stokje over door de fakkel van het Rif-verzet hoog te houden. Deze fijnzinnige strateeg wist dankzij zijn charisma en sterke persoonlijkheid de inspanningen van de strijders te verenigen door de verzetsbeweging op politiek en militair vlak te herstructureren om de gehele noordelijke regio te omvatten.

De bevrijdingsbeweging, meesterlijk georkestreerd door deze begaafde leider, werd gekenmerkt door strengheid in de organisatie en militaire planning, naast het vermogen tot mobilisatie, zoals blijkt uit de slag bij Anoual, die een schokgolf veroorzaakte die tot ver buiten de grenzen van Marokko voelbaar was.

Enerzijds heeft de slag de militaire situatie volledig veranderd, in die zin dat zware bewapening en het aantal soldaten niet langer de bepalende factoren zijn om de oorlog te winnen, maar eerder mobiliteit, geloof en een perfecte kennis van het terrein het verschil maken. Anderzijds werkte de slag als een katalysator voor het bewustzijn van alle gekoloniseerde volkeren van de noodzaak om zich te bevrijden van het juk van het kolonialisme, aangezien de mythe van de onoverwinnelijkheid van de koloniale mogendheden werd doorbroken.

De slag bij "Anoual" identificeert zich met deze locatie tussen Mellilia en Al-Hoceima, waar generaal Sylvestre, opperbevelhebber van zo'n 60 duizend man van het Spaanse leger dat in deze regio was gestationeerd, besloot het merendeel van zijn troepen te concentreren. De hoge Spaanse officier, die rekende op het indrukwekkende aantal van zijn soldaten en zijn moderne bewapening, twijfelde er geen moment aan dat hij het verzet zou verpletteren en aan stukken zou scheuren.

Het lot van de slag werd echter in het voordeel van het verzet beslecht, dankzij de vastberadenheid, de dapperheid en het geloof van de verzetsstrijders en de bekwaamheid en het grote gevoel voor organisatie van hun leider, Abdelkrim El Khattabi.

Generaal Sylvestre zag zich genoodzaakt de chaotische terugtrekking van zijn troepen te bevelen, wat het einde markeerde van de mythe van het moderne leger met een overweldigende superioriteit.

Het Spaanse leger had bijna 16.000 soldaten verloren en liet een enorme oorlogsbuit achter in de handen van de Marokkaanse strijders: 150 kanonnen, 400 machinegeweren en 25.000 geweren. Zevenhonderd Spaanse soldaten waren gevangen genomen.