In een overvolle zaal opent maestro Abdelwahab Doukkali het bal met zijn lied, winnaar van de Grote Prijs van het Festival van Caïro, "Souk Al Bacharie". Het publiek was daar om de toon te zetten door in koor de woorden van opstand tegen oorlog, honger, lijden, slavernij mee te zingen, terwijl ze een beroep deden op de waarden van menselijkheid en waardigheid. Voor hetzelfde verrukte en enthousiaste publiek verrast de nestor van de Marokkaanse muziek zijn publiek met nieuwe composities, met name die welke volgt op zijn onsterfelijke "Marsoul Al Houb" die hij "Mirsal Al Houb" heeft genoemd, in verwijzing naar de benaming in het Oosten. In een uiterst feestelijke sfeer vervolgt Al-Moussiqar Doukkali zijn andere successen, waaronder "Agharou Alaika", "Mana Illa Bachar" en "Kan ya ma Kan", steeds onder het gejuich van zijn fans. Er heerste magie in de zaal van het theater. Iedereen was daar, juichend voor zijn idool en dorstig naar goede muziek en diepe woorden, die zeldzaam zijn in deze tijden. Dat is het cachet van Abdelwahab Doukkali. Diezelfde Doukkali die zijn collega Lotfi Bouchnak met veel respect en warmte verwelkomde. Een zeldzaam teken van grootsheid en eer. Want een echte artiest herkent de waarde en weet waar die zich bevindt. "Lotfi Bouchnak is een groot artiest die veel heeft gegeven aan het Arabische lied. Hij heeft een ongelooflijk geheugen en slaagt erin gedichtenbundels te leren. Hij kent zelfs liedjes van mij die ik volledig ben vergeten", benadrukt Doukkali tijdens zijn persconferentie. Inderdaad, die avond laat Lotfi ons dat zien, met zijn krachtige stem, door met passie de liedjes uit zijn onsterfelijke repertoire te vertolken waar de klassieke tarab samenkomt met het moderne lied. Dit symbool van het Tunesische lied heeft het publiek ook niet nagelaten te betoveren en mee te slepen in zijn saga van woorden die zijn engagement en zijn trots om tot de Arabische wereld te behoren, aangeven. "Men kan je alles ontnemen behalve je cultuur. We moeten die zo goed mogelijk bewaren. Met het lied kunnen we ons engagement, ons standpunt en onze identiteit bezingen. En bovendien is de artiest getuige van zijn tijd en moet hij evolueren met de tijd en de gebeurtenissen. Hij moet wakker, transparant en integer blijven". Dat is wat de artiest Bouchnak in zijn liedjes probeert over te brengen. We kregen dus recht op Mouachah, daarna op zijn eeuwige "Ya Samra", "Ana Habbit wa Thabbit", "Khillati", "Ana Al Arabi", "Lamouni li Gharou minni"... Een magische avond die in het geheugen gegrift zal blijven van iedereen die erbij aanwezig was.