De uitnodiging van Izenzaren voor het Mawazine Festival was een gelegenheid om een groot publiek te trekken dat zich nog steeds de glorietijd herinnert van deze groep, die vlak na Nass El Ghiwane werd opgericht. Het was in zekere zin de tweelingzus van die laatste, met vrijwel dezelfde instrumenten en dezelfde toonladders. Het enige verschil ligt in de Amazigh-taal waarin Izenzaren met zijn fans communiceert. "In het begin werden we aangemoedigd door Omar Essayed, die ons een kans gaf om op te treden, ons hielp met opnames en deelname aan festivals. Izenzaren en Nass El Ghiwane vormden destijds één familie", benadrukt Abdelhadi, leider en banjo-speler van de groep.

Izenzaren staat bekend om zijn warme en oprechte muziek die een cultuur en erfgoed overbrengt die het Amazigh-volk dierbaar zijn. Vandaar de toestroom van iedereen die deze nostalgische momenten wilde delen met deze iconische groep van de Amazigh-muziek. Zeker na een afwezigheid van meer dan twintig jaar waarin Izenzaren stopte met produceren en bleef voortbestaan dankzij zijn oude repertoire. "Als we zeggen dat we al die tijd zijn gestopt, betekent dat niet dat we niet meer zongen. Maar we zijn alleen gestopt met produceren. Want we bleven deelnemen aan bepaalde festivals in verschillende regio's van Marokko. Waar het publiek ons wilde horen. Een artiest kan zijn creativiteit niet beperken. Hij is altijd in contact met zijn instrument", legt Abdelhadi uit, initiatiefnemer van de muziekstroming genaamd "tazenzart", verwijzend naar de groep Izenzaren. Hij voegt eraan toe: "Deze stop werd ons opgelegd door verschillende factoren buiten onze wil, zoals de ziekte van sommige groepsleden en andere persoonlijke problemen. Daarna het overlijden van mijn broer Lahcen, wat ons erg heeft geraakt. Maar het plezier van de artiest is om in permanent contact te blijven met zijn publiek. Zeker omdat deze eclips werd bekroond met de release, in 2012, van het album getiteld "Akal" (Aarde)". Inderdaad, deze wedergeboorte van de groep heeft velen geraakt, vooral degenen die dorstten naar nostalgische momenten, evenals jongeren die zich laten verleiden door de geëngageerde teksten van de groep. Aangezien de leden "militanten en activisten zijn die de revolutie in het Amazigh bezingen". Die avond op Mawazine boden ze dezelfde teksten aan, meegezongen door de menigte bewonderaars op het strand van Salé.

De groep Izenzaren, afkomstig uit Dechira in de regio Souss in Marokko, werd in 1972 opgericht op initiatief van Izenzaren Igout Abdelhadi. De groep bestaat uit zes leden en brengt via zijn muziek de Amazigh-cultuur over.

Maar pas in 1976 verscheen Izenzaren voor het eerst op de Marokkaanse televisie. Hierdoor konden ze beter de polsslag van het grote publiek voelen. Na een warm onthaal ging Izenzaren op tournee in Frankrijk. Dit leidde hen naar het beroemde podium van de Olympia, waar ze veel succes boekten. In 1978 nam de Amazigh-groep deel aan het eerste Festival van het Maghrebijnse lied.

-* Succes van de groep:

-* "Angmar", "Ah Ihtina Rebi", "Walay lalay lay", "Tamara", "Ohoy Ohoy Atassano", "Algmad", "Donit Tezri", "Wad itmodoun", "Wa zin", "Imi hena"...