Je hebt niet altijd het geluk om het Offerfeest (Aïd Al Adha) thuis te vieren. Zowel in Imider als in Tahla hebben de inwoners dit moslimritueel collectief en in de open lucht gevierd. Ver van huis. Maar onder elkaar. Een manier voor hen om luidkeels hun grieven te uiten. Het feest, net als vreugde, zo lijken deze twee Amazigh-gemeenschappen te zeggen, zou geen zin of smaak hebben als hun problemen niet werden opgelost.

De een voert al meer dan een jaar een sit-in, de ander is sinds bijna twee weken begonnen met een soortgelijke vorm van protest. In beide gevallen is er een probleem met land. Een probleem van misbruik. Een probleem van verouderde wetten, maar ook een probleem van overtreden wetten. Beide gemeenschappen willen profiteren van hun land en een einde maken aan een verspilling van hun bezittingen die te lang heeft geduurd.

Het is zeker een manier om te zeggen dat collectieve gronden ten dienste moeten staan van de lokale ontwikkeling. Het beheer van deze gronden moet passen in het kader van een globale strategie voor integrale ontwikkeling. Maar hier belemmeren veel obstakels de verwezenlijking van deze slogans, die altijd dode letter blijven. Partijen werken in stilte om het probleem te laten voortduren. Ze vinden er hun eigen belang bij. En stemmen verheffen zich tegen deze situatie van permanente crisis. Beschuldigingen van het betalen van steekpenningen door partijen met verborgen belangen doen de ronde. De gewone mensen in beide gemeenschappen blijven hun rechten opeisen. Recht op waardigheid en op sociaaleconomische ontwikkeling.

In werkelijkheid blijft er een grote onwetendheid over de wetten bestaan. Men moet zeggen dat de mensen uit het zuidoosten, in Imider, gaandeweg de geheimen van de wetten, rechten en plichten die het domein regelen, hebben geleerd. Iedereen lijkt betrokken bij de oplossingen voor deze problemen. Het doel is om de twee bevolkingsgroepen in hun rechten te herstellen.