Een ware beproeving is wat de bewoners van de wijk Hay Najah in Sidi Maârouf moeten doorstaan. Honderden gezinnen zijn van de ene op de andere dag omsingeld door fabrieken die zich in de wijk hebben gevestigd. In de loop der tijd heeft de meerderheid van deze fabrieken hun productieprocessen aangepast om de vervuiling die ze produceren te verminderen (verlenging van de schoorstenen in de hoogte, gebruik van propaan als brandstof in plaats van zwaar vervuilende stookolie, enz.). Maar sinds enkele jaren heeft een confectiefabriek die zich bezighoudt met breigoed zich recht voor de woonwijk Hay Najah gevestigd. Het lijkt erop dat de betreffende fabriek nog steeds stookolie als brandstof gebruikt. Volgens de buurtbewoners is het, zodra de schoorsteen actief is, onmogelijk om de neus buiten de deur te steken. Erger nog, de woningen worden binnengevallen door een dichte rook en een misselijkmakende geur heerst over de hele wijk. Daarom hebben sommige buurtbewoners plastic op hun ramen aangebracht om te voorkomen dat de rook hun woningen binnendringt. «Sinds de installatie van het bedrijf CIB (Compagnie industrielle de bonneterie, red.), dringen de geuren zelfs met gesloten ramen het huis binnen en berokkenen ons grote schade. Ook zetten zwarte deeltjes zich af op de vloer, de muren, de keuken...», legt een bewoner van de wijk uit. Geconfronteerd met deze vaststelling hebben de bewoners zich solidair verklaard en petities ondertekend waarin ze aanklagen wat ze moeten doorstaan vanwege de vervuilende rook. De betreffende petities werden ondersteund door klachten bij de prefectuur van de districten Aïn Chock. Maar de situatie blijft ongewijzigd. «Bijna een jaar na de installatie van deze fabriek begon mijn 10-jarige zoon ademhalingscomplicaties te krijgen. De dokter legde me uit dat hij astma heeft ontwikkeld door het continu inademen van deze giftige stoffen in de rook», benadrukt deze moeder.

Volgens een ober in een nabijgelegen café vluchten, zodra de schoorsteen aangaat, «alle klanten die op het terras zitten naar binnen, waar we ons opsluiten in afwachting dat het stopt. Dat kan 15 minuten duren, maar ook meer dan een uur». De eigenaren van de omliggende snackbars maken zich ook zorgen over wat ze aan hun klanten serveren, uit angst dat het voedsel wordt besmet door de betreffende uitstoot. Overeenstemmende getuigenissen maken melding van zwarte deeltjes die door de ramen naar binnen dringen. «Ik vind ze op de vloer en overal in huis. De meubels krijgen er flink van langs, mijn gordijnen verkeren in een erbarmelijke staat en blijven moeilijk te wassen vanwege een vettige substantie die erop neerslaat. De rook die uit de fabriek komt, veroorzaakt pijn in onze neus, keel en ogen», legt een andere moeder uit. Voor de chef van een nabijgelegen bedrijf veroorzaakt de rook van de betreffende fabriek hem dubbele schade. «Ten eerste zijn alle ramen van mijn bedrijf dichtgemetseld. Bovendien worden mijn arbeiders vaak ziek. Niet langer dan vorige week, toen de ketel van de CIB aanging, stikte een van mijn werknemers die op de binnenplaats werkte bijna, hij werd plotseling overvallen door onophoudelijk braken vanwege de pestilentiële geuren. Elke dag dat God geeft, vegen we grote hoeveelheden zwarte deeltjes weg», geeft hij aan. Overigens bleven de verantwoordelijken van het bedrijf CIB onbereikbaar toen ze telefonisch werden gecontacteerd om hun versie van de feiten te vernemen, evenals over een eventuele stap die het bedrijf heeft ondernomen om een einde te maken aan dit probleem.

Luchtvervuiling vormt een groot milieurisico voor de gezondheid. De ademhalingsgezondheid (op korte en lange termijn) en cardiovasculaire gezondheid van de bevolking van een stad hangen direct af van het niveau van luchtvervuiling. De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) schat dat luchtvervuiling binnenshuis verantwoordelijk is voor ongeveer 2 miljoen voortijdige sterfgevallen, voornamelijk in ontwikkelingslanden. Vrijwel de helft van deze sterfgevallen is te wijten aan longontsteking bij kinderen jonger dan 5 jaar. Blootstelling aan luchtverontreinigende stoffen ontsnapt grotendeels aan individuele controle en vereist dat de overheidsinstanties de nodige maatregelen nemen.