Een stad moet een afspiegeling zijn van haar inwoners. Het is zinloos om een agglomeratie te ontwerpen zonder dat er mensen zijn, verenigd voor het beste en voor het slechtste, die ernaar streven om van hun rechten te genieten aangezien ze daarvoor betalen, zonder hun verplichtingen te verwaarlozen. De belastingbetalers verwachten daarom dat ze correct worden bediend. De dienst en het product die zij verwachten, moeten van kwaliteit zijn. De geloofwaardigheid van ambtenaren en werknemers, op alle niveaus, hangt af van de diensten die zij aanbieden. Zij worden geacht te weten, zonder enige pretentie, dat hun werk nooit gratis is geweest, en dat het ontvangen geld niet uit de zak van hun superieuren komt. Het zijn de burgers die het betalen.

Bovendien moet men ook de plicht van burgerschap in gedachten houden. Heeft de Marokkaanse wijsheid ons niet geleerd dat het dienen van je land de bron is van de grootsheid van de goede burger?

Het is in deze logica dat onze reactie op de huidige staat van Sidi Bennour past. Als zetel van de provincie en andere provinciale delegaties, «we wilden dat ze mooi zou zijn als een Doukkali-droom», zei deze intellectueel uit Ouezzane, eraan herinnerend, in dit verband, Allal (Driss El Khouri). Nog steeds het symbolische aantrekkingspunt van de regio vormend, telt de stad Sidi Bennour nog steeds tot de meest bezochte stedelijke centra vanwege haar geografische ligging, en is daarom een verplichte doorgang voor toeristen, die niet aarzelen om er een tussenstop te maken om een goed glas muntthee te drinken of te genieten van een maaltijd met spiesjes. Bovendien vormt haar Souk van Tlath de ontmoetingsplaats van grote handelaren uit alle hoeken van Marokko. «Het doet ons pijn om deze verwaarlozing te ondergaan, dit laksheid waarvan de verantwoordelijken blijk geven, die door de loop der omstandigheden de onze zijn geworden. Wij geloven dat de nieuwe gouverneur goed is ontvangen door de sociale netwerken en sommige elektronische kranten», bevestigt El Habib.

Dat de stad Sidi Bennour een braakliggend terrein wordt voor honden die niet aarzelen om over de esplanade van het pachalik en het Paleis van de gemeenteraad te paraderen, een weide voor dieren, een open vuilnisbelt, een asiel voor krankzinnigen waarvan het aantal toeneemt telkens wanneer steden besluiten om zich bij de een of andere gelegenheid van hen te ontdoen, dat wekt de ontevredenheid op van de burgers die zich zodoende beledigd voelen in hun eigenwaarde. «Kijk hoe ze durven ons uit te lachen, hoe ze ons behandelen, hoe ze ons bedienen, die mensen. Denken ze dat we hen om aalmoezen vragen? Denken ze dat het simpelweg van hun wil afhangt om hun werk te doen?», roept Abdelhakim uit. En hij voegt eraan toe: «Om een duurzame groei te hebben, is het belangrijk om het gebruik van de bestaande openbare infrastructuur te maximaliseren en de goede werking ervan te garanderen».

Zo zou het wenselijk, zelfs dringend zijn, om alle actoren te mobiliseren die betrokken zijn bij de rehabilitatie van een stad die nauwgezet volgt hoe haar suikerbiet-zusje, Lafquih Ben Saleh, evolueert.

Een sterke politieke wil van de lokale gekozenen voor de effectieve realisatie van de projecten voor de opwaardering van de stad is dringend vereist, zoals beloofd aan Zijne Majesteit de Koning tijdens zijn bezoek aan de provincie Sidi Bennour.