De deskundigencommissie die belast is met het vaststellen van de marktwaarde van militaire woningen in Ouezzane, heeft haar werk zojuist afgerond.

De oud-soldaten en weduwen van martelaren die in de wijk Laâdir wonen, hebben dit zojuist officieel vernomen met, volgens een verklaring waarvan zij ons een kopie hebben gestuurd ondertekend door dertien van hen, "een gevoel van bitterheid en ondankbaarheid". En met reden, zeggen zij, "de prijzen van de woningen die al meer dan 35 jaar door sommigen van hen worden bewoond, zijn exorbitant". De bedragen die voor de overdracht worden geëist, variëren van 100 tot 220 miljoen centimes, aldus de verklaring, waarbij wordt opgemerkt dat "de rijkste van de bewoners een pensioen ontvangt dat niet meer dan 1000 dirham bedraagt".

De weduwen van martelaren en de gepensioneerden zijn in shock sinds ze het nieuws hoorden. Zij voelen zich "des te meer benadeeld omdat sommige woningen die onder hetzelfde domein vallen in andere steden waar vastgoed hoger gewaardeerd wordt, voorheen voor betaalbare prijzen zijn verkocht". Wat zij niet konden verteren, vervolgt dezelfde bron, "is dat zij al meer dan 35 jaar regelmatig hun huur betaalden ondanks hun onbeduidende pensioen, altijd de hoop koesterend om hun woning tegen een redelijke prijs te verwerven, en plotseling in een moeilijke en moreel laakbare situatie worden gedreven die als volgt kan worden samengevat: of ze betalen het door de commissie opgelegde bedrag, of ze laten het veld vrij voor vastgoedontwikkelaars die altijd op de loer liggen om voor hen te betalen, waardoor zij met het leeuwendeel gaan lopen en de bewoners met een schijntje achterblijven".

En toch, staat er niet in de inleidende pagina van de nota betreffende de overdracht van woningen nr. 2642/EMG van 10 mei 2001 dat het primaire doel van de overdracht van woningen aan hun bewoners is om de sociale omstandigheden van de leden van de Koninklijke Strijdkrachten te verbeteren?