Zoals gewoonlijk, in deze tijd van het jaar, hebben mensen geen ander onderwerp van gesprek dan de hittegolven die het land kent, en de steden in het Zuiden in het bijzonder. Ondanks de hitte, die hoge temperaturen bereikt, blijft Marrakech vol. Iedereen of bijna iedereen, vooral degenen die het incidenteel bezoeken, spreekt over een Marrakech by night gereserveerd voor de welgestelde klasse die daar in deze periode afspreekt. Maar door toverij weten degenen die de stad van de zeven heiligen goed kennen dat dit niet waar is, en dat de stad die onze vaders kenden er nog steeds is.

Met de herhaaldelijke hittegolven van de afgelopen weken verlaten de Marrakchi's, maar ook de bezoekers, of ze nu nationaal of buitenlands zijn, vooral 's nachts de huizen voor een vleugje lucht onder de sterrenhemel. Oud en jong, mannen en vrouwen, iedereen weet dat men van dit vleugje alleen kan genieten op de Boulevard Mohammed VI, voorheen bekend als «Avenue de France». Degenen die zich deze laan herinneren tijdens de jaren 80 en 90, zullen met plezier ontdekken dat ze nog steeds is wat ze tien of twintig jaar geleden was, met uitzondering van de omliggende infrastructuur die uiteraard met de tijd is meegegaan. Een zestiger, een echte liefhebber van de plek, vertelt: «Sinds ik jong was, bracht ik vaak mijn zomeravonden hier door. Het is een sfeer die ik nergens anders vind en ik ben erg blij om te zien dat mijn zonen en kleinzonen dezelfde keuze hebben gemaakt». Ja, de Boulevard Mohammed VI is, zoals de Marrakchi's het graag noemen, het strand van Marrakech. De afgelopen weken is deze groene ruimte bij uitstek de onvermijdelijke ontmoetingsplaats geworden voor iedereen die een beetje frisse lucht zoekt, want in de huizen is de hitte verstikkend. Elke avond, vanaf 20.00 uur, begint de boulevard vorm te krijgen, eerst door degenen die wat vroeger naar huis moeten, dan door degenen die van plan zijn er langer te blijven. Wat betreft entertainment, hebben we recht op een hele reeks. Sommigen nemen genoegen met het wandelen langs de boulevard, pratend, neuriënd of zelfs dromend van een mogelijk ideaal leven met z'n tweeën. Anderen spelen liever kaarten, roepen bij elke vorm van valsspelen, lachen of plagen de verliezers aan het einde van elk spel, en gaan van tijd tot tijd op zoek naar flessen limonade, de enige inzet bij dit soort spel. Of nog, maar iets later, degenen die besluiten ter plaatse te dineren en die een lokale «tanjia» meebrengen, bron van jaloezie van voorbijgangers die het niet kunnen laten om een blik te werpen, of soms een klein woordje om uitgenodigd te worden, wat niet onmogelijk is op de Boulevard Mohammed VI. Hierover vertelde een moeder: «Eten midden tussen de mensen lijkt soms gênant, dat is overigens wat sommigen zeggen, maar als het een praktijk is die je van vader op zoon erft, kun je er niets aan doen en vind je het zelfs normaal». Wat betreft animatie, als er niets of bijna niets vooraf is geprogrammeerd, laten de jongeren, en soms zelfs de minder jongen, het niet na om deze nachtelijke picknicks een heel bijzonder charme te geven, want, zoals sommige Bahjaoui's zeggen, «er is niets beter voor het plezier dan wat niet is geprogrammeerd». Deze kleine muziekgroepen, die bij de gelegenheid worden gevormd, trekken enorm veel mensen aan, zozeer zelfs dat de «artiesten», zelfs als ze moe zijn, soms niet meer kunnen stoppen, zozeer worden ze gevraagd door het publiek. Als dit alles aangenaam is om te beleven tijdens deze avonden op de Boulevard Mohammed VI, wat nog aangenamer is, zijn al die parfums die men kan ruiken tijdens deze nachtelijke wandeling, parfums van bloemen die niet volledig verwelken ondanks de hitte van de dag, geuren van specerijen die vrijkomen uit deze gerechten die worden meegebracht om geproefd en gegeten te worden onder de sterrenhemel, parfums van het gras, van het water en van alles wat de natuur heeft gegeven en heeft weten te beschermen ondanks de dagelijkse aanwezigheid van deze duizenden bezoekers die, nacht na nacht, zich blijven overgeven aan deze nachtelijke wandelingen.