Wie heeft in Larache dat vlies verscheurd dat onze schaamte voor ons allen verborg in dit land waar het ultieme teken van liefde niet "fatsoenlijk" en legaal kan zijn in de ogen - geblinddoekt - van de wet en het geloof, tenzij het bloed vloeit en wordt tentoongesteld als een jachttrofee, bij de klanken van trommels, "néffars" en youyous van "négafates", die nichten of medeplichtigen van besnijdsters van kleine meisjes? Dit schandelijke vlies, dat onze atavistische frustraties en onze residuen van neanderthaler-instincten, uit het tijdperk van de eters van levend geitenvlees, heeft aangewakkerd door dit bloedige verscheuren. Verkrachting, een "menselijk" instinct dat dieren niet kennen, heeft dus, na een lange incubatietijd, het offergebaar uitgelokt van een van onze talloze Amina's, wier overlijden door rattengif uiteindelijk als reddend gevolg had dat ons aller vlies in dit land werd verscheurd! Een land dat liefde alleen viert en consumeert in een staat van collectieve trance, meer vergelijkbaar met een oefening in exorcisme dan met het genieten van het leven en zijn schoonheid, die nochtans vluchtig is...

Ons aller vlies (mannetjes en vrouwtjes) is ontmaagd. Eindelijk is ons duistere collectieve Zelf ontmaskerd, ontwricht, wat de staat van verwelking van onze wetten en onze gelofte van geloof onthult. Hier is dan, tentoongesteld op straat, in het Parlement, in de rechtbanken, op tv-schermen, deze beklagenswaardige ataxie die ons sociale lichaam in zijn geheel verteert en in beroering brengt... Met zijn machtigen en zijn zwakken, zijn rijken en zijn armen, zijn geletterden en zijn analfabeten, zijn gandoura's en zijn smokings, zijn ouden en zijn jongen (helaas!), zijn rechters en zijn eisers... Voor zijn machine accepteert de griffier van onze liefdes, tussen mannetjes en vrouwtjes (wet van de natuur, van de Mens evenals van het dier), pas het proces-verbaal van het leven hier beneden van Amina en haar zusters te typen wanneer het lint van zijn toetsenbord van inkt verandert, wanneer deze bloedrood wordt, het bloed van het maagdenvlies-trofee! Onze magistraten en onze rechtsgeleerden hebben niet genoeg adem om terug te kunnen gaan naar de grotten van oorsprong waar onze tafelen der wet en onze verstrengelingen van overtuigingen, gebruiken en gewoonten vandaan komen. Hun adem is te kort om de hele kosmogonie te kunnen omvatten, peilen, hervormen, humaniseren en moderniseren die ons bindt, in ons sociale en menselijke universum, op deze Marokkaanse aarde die al millennia door mannetjes en vrouwtjes wordt bewoond... Zwakte van inspanningen, van competenties en van kracht van de ziel, die ten goede komt aan de vonnissen van de "kwade geest" van kwakzalvers, gekken, valse profeten, verkrachters en jagers op vers maagdenvlies, doodgravers van de liefde, van de menselijke waardigheid, van de liefde in waardigheid en in de viering van het leven en zijn schoonheid die alleen de menselijke soort het voorrecht heeft, onder alle soorten, om te leven en zich ervan bewust te zijn.

In onze realiteit, meer dan tweehonderdduizend jaar na de "Mens van Sidi Abderrahman", verre opvolger van de "Homo Erectus", in deze Romeinse provincie Tingitane, met zijn Tingis (Tanger), zijn Tamuda (Tétouan) en zijn Lixus (Larache), wordt aan elke Amina nog steeds niet de legitimiteit verleend om in legaliteit, in liefde en in vergeving te leven, tenzij haar maagdenvlies "legaal" en naar behoren wordt leeggebloed, op het wit van een "saroual" of... van een lijkwade! Zelfs als deze keeldoorsnijding van menselijke waardigheid de vorm aanneemt of lijkt aan te nemen van een... verkrachting! Een jacht op het maagdenvlies, koste wat kost, die zelfs, zo beweert een crimineel, een epiloog kan hebben: het lijk van het maagdenvlies verkrachten dat men heeft gehad, door het recht - goddelijk en menselijk - om te ontmaagden onder het bewind van de heilige jachtvergunning die men bij ons "huwelijk" noemt!

Onze Amina's, verbannen uit elke vurige liefde, worden overal opgespoord en achtervolgd, in de steden zoals op het platteland, in de paleizen zoals in de hutten, door hordes jagers op jeugdige vliezen, bijgestaan door vele bewakers van ons aller vlies, dat geweven is uit atavistische instincten, macabere dromen en neo-kannibalistische gewoonten. Genoeg illusies! Wij zijn een volk van het rijk der roofdieren: carnivoren bij uitstek (afgodendienaars van de "God Schaap", zou Candide zeggen die ons zou bezoeken tijdens de zeven dagen van het "Grote" Aïd) en verkrachters van de integriteit en de waardigheid van de mens, op elke manier... Door het geloof, door de wet, door de stem, in de bossen zoals in het Recht. De acute ontsteking van ons collectieve vlies is, zoals we vandaag observeren, zeer sterk en vergevorderd. Het zal verergeren en zich nog verder uitbreiden zolang men, door slaperigheid of door laksheid, toestaat dat het mannetje de geschiedenis van zijn leven met zwart op wit schrijft, om aan het vrouwtje alleen de moeite te gunnen haar lijdensweg te graveren met rood op het wit van de dood van het hart, van het lichaam en van de ziel.