23 jaar na het instellen van het staakt-het-vuren tussen Marokko en het Polisario, blijft de oorlog in de Sahara onschuldige mensen doden en invalideren door antipersoonsmijnen die destijds hier en daar in de uitgestrekte woestijn van Zuid-Marokko zijn geplaatst. Dit is het geval voor een familie uit Smara die, tijdens een uitstapje in het familievoertuig, bijna omkwam na de explosie van een mijn.

Dit betreurenswaardige incident, dat niet het eerste in zijn soort is en zeker niet het laatste zal zijn, ondanks de ontmijningscampagne die sinds 15 januari 2007 in de zuidelijke provincies is gelanceerd en die heeft geleid tot het bergen van meer dan 18.451 antitank- en antipersoonsmijnen en de vernietiging van 15.266 explosieven. Dat is enorm, maar we zijn er nog lang niet om de honderdduizenden, zo niet miljoenen van deze moordtuigen op te ruimen.

Volgens een balans opgesteld door het ministerie belast met de Nationale Defensie, zijn drie bataljons van de gevechtsgenie, uitgerust met geavanceerde detectie- en neutralisatiemiddelen, aan het werk in de sectoren Oued Drâa, Sakia El-Hamra en Oued Eddahab, ondersteund door 9.000 militairen, die zich hebben gericht op de directe omgeving van agglomeraties en weidegebieden.

Dezelfde balans geeft aan dat de aanwezigheid van mijnen in deze zone teruggaat tot de gewapende fase van het conflict tussen Marokko en de separatisten van het Polisario-front, gesteund door Algerije, wiens werkwijze erin bestond mijnen op anarchistische wijze te begraven, zonder ze op eventuele stafkaarten aan te geven, om alle assen te blokkeren die zowel door eenheden van de FAR als door de burgerbevolking konden worden gebruikt.

In tegenstelling tot de separatisten en hun Algerijnse opdrachtgevers, spaart Marokko, dat het Ottawa-verdrag ter uitbanning van antipersoonsmijnen heeft geratificeerd, noch moeite noch kosten om ze te verwijderen, terwijl het informatie erover verspreidt en herders, veehouders of gewone wandelaars bewust maakt van de gevaren die ze vertegenwoordigen.