De huidige editie is op dezelfde manier afgesloten als ze begon, dat wil zeggen in apotheose. Als de mega-ster Rihanna de concerten van de OLM Souissi heeft gelanceerd, is het Taio Cruz, de andere grote naam van de pop, die de taak had om de sleutels terug te geven aan de organisatoren. Op het oosterse podium in Nahda gaf Tamer Hosni, nieuw idool van de Egyptische muziek, het slotrecital, met in het voorprogramma twee jonge Marokkaanse talenten Leila Maghribiya en Ahmed Chawki. In het Nationaal Theater Mohammed V werden de nostalgici van de gouden eeuw van de Arabische muziek verwend door het spektakel van de nestor van het Marokkaanse lied Abdelouhab Doukkali en de gerenommeerde Tunesische artiest Lotfi Bouchnak. Gedurende een week volgden de grootste namen van de muziek op nationaal, Arabisch en internationaal niveau elkaar op de verschillende podia op, wat het publiek kwaliteitsvolle spektakels bood, soms origineel zoals die van de artistieke visie «Muzikale Zijderoute» in de Chellah en het concert van de grote George Benson in gezelschap van het Koninklijk Symfonieorkest. De Marokkaanse artiesten bleven niet achter. Zij kregen de gelegenheid om op verschillende podia op te treden. En om hun bijzondere aandacht voor de promotie van het nationale lied en de aanmoediging van zijn professionals te bevestigen, hebben de organisatoren het podium van Salé gewijd aan de sterren van de populaire muziek en aan nieuwe hedendaagse expressies, zoals fusionmuziek, hiphop, rap, enz. Het populaire succes van Mawazine werd opnieuw bevestigd, met tienduizenden toeschouwers elke avond. Bij wijze van voorbeeld vestigde Rihanna een historisch record van publiek met 150.000 toeschouwers, terwijl Cheb Mami 120.000 supporters trok voor de comeback van de prins van de raï. Ver van de podia installeerden de straatspektakels, het culturele facet van het Festival Mawazine, een carnavalsfeer in de belangrijkste verkeersaders van de hoofdstad, waarvan de inwoners, goedschiks of kwaadschiks, werden meegevoerd in de fantastische wereld van de fanfare. Dankzij deze artistieke omzwervingen nodigde het feest zich uit in de verschillende hoeken van Rabat. Troepen uit Marokko en elders doorkruisten de straten van de hoofdstad, waar ze de levensvreugde cultiveerden en de inwoners uitnodigden om uit de sleur van het dagelijks leven te stappen om zich een kleine ontsnapping te gunnen door zang en dans.