Minder licenties, minder clubs en minder disciplines: de sport in Mohammedia verliest terrein. Op sportief vlak is de balans catastrofaal. De stad beschikt niet langer over een club in de elite, of het nu gaat om voetbal, volleybal, basketbal of handbal. Het zeilen, dat een vlaggenschipdiscipline was, is eveneens in verval. Een alarmerende vaststelling voor een stad die altijd grote kampioenen heeft voortgebracht. Wat zijn de oorzaken van deze achteruitgang die niet zomaar zal stoppen? "Le Matin" heeft onderzoek gedaan naar deze neergang.
"Als er een makkelijk antwoord was, zou iedereen het hebben gegeven". Dit antwoord van Taher Raad, voormalig doelman van Chabab Mohammedia, vat op zichzelf de complexiteit van de vraag samen. Wat, hoe? De stad, die ooit grote kampioenen voortbracht en verschillende sportdisciplines op nationaal niveau domineerde, is volledig verdwenen van het nationale sporttoneel. In het voetbal zijn de twee grote clubs van de stad, de Chabab en de Itihad, gedegradeerd naar de derde divisie. Het volleybalteam, meervoudig kampioen van Marokko, heeft de eredivisie verlaten; het zeilen, ooit de vlaggenschipdiscipline van de stad van de bloemen, is met uitsterven bedreigd. Andere disciplines zoals basketbal of handbal liggen op sterven na dood, om er maar een paar te noemen. Om deze achteruitgang te verklaren, wijzen verschillende sportactoren uit de stad van de bloemen op het financiële argument.
Dat is waar, maar het verklaart niet alles. "Het gebrek aan financiële middelen mag de verschillende actoren van de stad (stadsraad, provinciale raad, bestuurders, private sector) ook niet ontslaan van hun verantwoordelijkheid", vertelt Taher Raad ons. Voor hem blijft de meest relevante verklaring het gebrek aan sportinfrastructuur. De voormalig doelman van Chabab betreurt het feit dat de demografische en stedelijke ontwikkeling van de stad niet gepaard is gegaan met de ontwikkeling van sportinfrastructuur. "De stedelijke ontwikkeling van de stad heeft geleid tot het verdwijnen van speelvelden, terwijl het tegenovergestelde had moeten gebeuren", gaf hij aan. Een mening die wordt gedeeld door Khairal, afgevaardigde van het Ministerie van Jeugd en Sport, die het stedelijk beleid van de stad verantwoordelijk houdt en ook met de vinger wijst naar de verschillende stedenbouwkundige plannen die geen rekening hebben gehouden met de aanleg van sportfaciliteiten parallel aan de ontwikkeling van de stad. "Het Ministerie van Jeugd en Sport heeft altijd gevraagd om sportinfrastructuur op te nemen in de verschillende ontwikkelingsplannen, maar onze aanbevelingen zijn nooit in overweging genomen door de verschillende besluitvormers. Vandaag de dag is de stad van de bloemen een stad geworden die belegerd wordt door beton. Het is onaanvaardbaar dat de stad over slechts één voetbalstadion beschikt, dat bovendien in een staat van vergevorderd verval verkeert (geen verlichting, geen ontvangststructuur, grasmat van slechte kwaliteit, tribunes in erbarmelijke staat...)", verzekerde hij ons. Hij vervolgde dat sport een instrument is dat helpt bij de opvoeding en ook om jongeren van de straat te redden. Wanneer een jongere goed begeleid wordt in een club, heeft hij meer kans om te slagen in zijn leven.
Achter dit verval schuilt ook een managementprobleem, analyseert Adil Belhajjam, voormalig voorzitter van Chabab Mohammedia. "De sport in Mohammedia, en met name het voetbal, betaalt de zware tol van een rampzalig beheer dat gekenmerkt wordt door instabiliteit op het niveau van de bestuursbureaus. Dit beleid heeft ertoe geleid dat er nooit een visie op middellange en lange termijn is geweest. De club werd van dag tot dag beheerd", benadrukte hij. Belhajjam wees ook op het verdwijnen van de toernooien tussen wijken die het mogelijk maakten om jong talent te ontdekken.
Mohamed Ouadaâdaâ, voormalig zeilkampioen, wijt de huidige situatie aan het gebrek aan opleiding. De voormalig kampioen noemt het voorbeeld van zijn discipline. "Voorheen waren er twee zeilclubs in Mohammedia. De Club Nautique en de Yacht-club du Maroc. De opleiding van jongeren werd verzorgd door de Club Nautique, maar sinds het verdwijnen ervan bestaat er geen enkele structuur meer om dit te garanderen. De nautische basis is niet geschikt voor de opleiding van jongeren. Deze is bedoeld voor competitie", vertelde hij ons.
Hetzelfde geldt voor de volleybalafdeling. Abdellilah Manjour, voormalig voorzitter van Chabab volleybal, betreurt het gebrek aan continuïteit op het gebied van opleiding, vanwege het ontbreken van financiële middelen. "Ik heb geleden toen ik de club overnam, nadat het bedrijf Samir zich had teruggetrokken.
Ik heb drie jaar lang op alle deuren geklopt (stadsraad, prefectuur...), maar zonder enig resultaat.
Drie jaar lang heb ik me alleen gered om het team vooruit te helpen, maar tevergeefs.
Aan het einde van het derde jaar ontving ik 3.000 DH van de autoriteiten, terwijl de club 300 licentiehouders heeft, oftewel 10 DH per licentie. Het is me gelukt om de club van de derde naar de tweede divisie te laten promoveren. Maar ik ben uiteindelijk gestopt, bij gebrek aan middelen, en heb het voorzitterschap toevertrouwd aan de heer Benouna, die kaderlid was bij het bedrijf Samir. Dankzij hem, die fondsen van Samir wist aan te trekken, bleef het team nog enkele jaren draaien en slaagde het erin drie titels als kampioen van Marokko te winnen. Helaas is die tijd voorbij.
De club is momenteel in verval", verduidelijkte hij. Manjour benadrukte bovendien dat destijds 50% van de volleybal-licentiehouders in Marokko uit Mohammedia kwam. Dat was jaren geleden. Nu is de situatie sterk veranderd. Mohammedia, dat een leverancier van talent was, is nu onbestaande op het nationale sporttoneel. De grote bestuurders en sportliefhebbers hebben in de loop der tijd de rug naar de sport toegekeerd vanwege de komst van nieuwkomers die van sport een middel hebben gemaakt om bekendheid te verwerven, of zelfs meer, vat Mohamed Oudaâdaâ met pijn in het hart samen voor "le Matin".
Hoe verklaart u de achteruitgang van de sport in de stad Mohammedia?
Mohamed M’fadel: De stedelijke gemeente heeft haar rol gespeeld. Toen we aan het hoofd van de stadsraad kwamen, ontdekten we dat de subsidies aan de sportwereld niet aanzienlijk waren. We hebben ze toen verhoogd. Wij hebben onze rol gespeeld. We hebben de clubs de middelen geboden, maar we kunnen ons niet mengen in hun zaken.
Toch moet u weten waar uw geld naartoe gaat?
Het is waar dat we toezicht hadden moeten eisen om er zeker van te zijn of de subsidies die we aan de clubs verleenden goed werden gebruikt of niet. Maar we hebben de clubs vertrouwd die ons rekeningen verstrekken die zijn gecertificeerd door een accountant. We zijn verplicht om te helpen en dat doen we. We zouden onze hulp inderdaad kunnen verlenen op basis van prestaties, maar dat doen we niet.
Bent u tevreden met de huidige situatie van de sport in de stad Mohammedia?
Natuurlijk ben ik niet tevreden met deze situatie. De twee grote clubs van de stad, de Chabab en de Itihad, zijn gedegradeerd naar het amateurkampioenschap. Maar ik denk dat we buiten het voetbal disciplines hebben die goed draaien, zoals karate, boksen, judo, atletiek... Het grote probleem dat we hebben, is dat van het voetbal.
Acht jaar na de start van de werkzaamheden bevindt het project van de overdekte zaal van Mohammedia, gelegen aan de boulevard Zenata aan het uiteinde van het El Bachir-stadion, zich nog steeds in de fase van de fundamenten. Het zal misschien nog acht jaar duren om dit project te voltooien. Toch bedraagt het eerste budget van het project 16 miljoen DH. Een fortuin dat uiteindelijk alleen heeft gediend om de fundamenten te realiseren. Vergeleken met andere steden van dezelfde omvang loopt Mohammedia achter op het gebied van sportinfrastructuur. Toch is de stedelijke gemeente Fedala een van de rijkste van Marokko.
