De stad Mohammedia wordt geconfronteerd met een ernstig probleem dat verontrustende vormen aanneemt en het risico loopt haar imago te schaden. Het gaat om de plaag van bedelarij, die vandaag de dag zeer zichtbaar is in de badplaats en deel uitmaakt van het decor. De wildgroei van bedelaars voor winkels, banken, moskeeën, in bussen, op kruispunten van grote assen, markten, verkeerslichten, enz., vertelt ons meer dan genoeg over het steeds groter wordende aantal mensen dat onder de armoedegrens leeft in de prefectuur Mohammedia. De plattelandsvlucht, werkloosheid en de nabijheid van Mohammedia tot talrijke plattelandsgemeenten hebben dit fenomeen veroorzaakt.
Een simpel ritje door de stad is zeker voldoende om deze toestand met eigen ogen vast te stellen: de bedelaars worden steeds talrijker, bedelarij schokt niet meer, de inwoners zijn eraan gewend geraakt.
De meeste mensen die aalmoezen geven zijn analfabeet, waarbij vrouwen een hoger percentage vertegenwoordigen dan mannen. Wat echter het meest verontrust, zijn de professionele bedelaars, het gebruik van kinderen en zuigelingen voor bedelarij, enz. Ondanks verschillende stappen en contacten is ons door de betrokken diensten geen enkel cijfer meegedeeld over het werkelijke aantal bedelaars, hun herkomst, of een eventueel programma voor de strijd tegen bedelarij.
De moeilijkheid van toegang tot informatie blijft zich acuut voordoen in Mohammedia, zonder aanwijsbare reden. Hoe dan ook, bedelarij is een misdrijf, artikel 327 van het Wetboek van Strafrecht is duidelijk: «elke bedelaar, zelfs als hij invalide is of over geen middelen beschikt, die om liefdadigheid vraagt, wordt gestraft met een gevangenisstraf van 3 maanden tot 1 jaar».
In 2007 werden 1.390 bedelaars aangehouden in Mohammedia, 18 werden voorgeleid aan de rechter en 1.290 werden toevertrouwd aan het liefdadigheidscentrum van Tit Mellil. Sindsdien is het aantal bedelaars toegenomen en zijn daar de Sub-Saharanen bijgekomen. De problemen zijn verergerd, met name na de sluiting in 2005 van het sociale complex van Mohammedia, beter bekend onder de naam van de Moslimvereniging voor Liefdadigheid.
Deze sociale structuur bood onderdak aan 3.500 mensen en beschikte over een paviljoen gereserveerd voor ouderen en behoeftigen.
Vergeten door de samenleving, hebben de behoeftigen bedelarij tot een beroep verheven. «Het is toch vreemd dat Mohammedia nog geen acties heeft ondernomen, noch partnerschapsovereenkomsten heeft getekend met betrekking tot de uitvoering van een programma gericht op het versterken van de capaciteiten van lokale verenigingen die werkzaam zijn op het gebied van de strijd tegen bedelarij», vraagt deze sociale actor zich af.
De betrokken diensten van de stad Mohammedia worden opgeroepen om een strategie voor de strijd tegen bedelarij op te zetten die rekening moet houden met een aantal beperkingen. De inspanningen moeten worden geconcentreerd op sociale integratie, evenals op het opstellen van concrete en geïntegreerde projecten op basis van een inventarisatie van de meest kwetsbare bevolkingsgroepen. De prioritaire sociale categorieën moeten worden geïdentificeerd.
Het is ook passend om de situatie van bedelaars, gehandicapten zonder middelen, kinderen in moeilijke situaties, mensen die lijden aan psychiatrische ziekten zonder woning, vrouwen in precaire situaties, verlaten kinderen, zwervers en ouderen te diagnosticeren. Parallel aan deze inspanning moet worden nagedacht over het opzetten van de nodige mechanismen voor hun integratie, het creëren van opvangcentra voor deze categorie mensen, evenals het ontwikkelen en financieren van inkomstengenererende activiteiten voor bedelaars in het kader van het INDH. Het belangrijkste is om erin te slagen deze mensen op te vangen en hun integratie te verzekeren.
